Mcvane.Ge თქვენი საწყისი გვერდი
მთავარი გვერდი ჩვენ შესახებ კონტაქტი რეკლამა
Демонстрационный сайт » ბომონდი » სო­ხუ­მე­ლი მუ­სი­კო­სის ცხოვ­რე­ბის სიმ­ფო­ნია და...

სო­ხუ­მე­ლი მუ­სი­კო­სის ცხოვ­რე­ბის სიმ­ფო­ნია და...

საკ­მა­რი­სია, ერ­თხელ მო­ის­მი­ნო, რო­გორ უკ­რავს და მე­რე აღარ და­გა­ვიწყ­დე­ბა...

ვიდ­რე ამ სტა­ტი­ის წე­რას და­ვიწყებ­დი, მა­ნამ­დე ბეთ­ჰო­ვე­ნის მე­ხუ­თე სიმ­ფო­ნი­ას მო­ვუს­მი­ნე. სა­შუ­ა­ლე­ბა თუ გაქვთ, სტა­ტი­ის წა­კითხ­ვამ­დე ამის გა­კე­თე­ბას თქვენც გირ­ჩევთ, რად­გან ჩე­მი რეს­პონ­დენ­ტი - მე­ვი­ო­ლი­ნე ვა­ჟა ჩუ­ბი­ნი­ძე ამ­ბობს, რომ მი­სი ცხოვ­რე­ბა სწო­რედ ამ მუ­სი­კა­ლურ ნა­წარ­მო­ებს ჰგავს.

დღეს მას თბი­ლის­ში ბევ­რი იც­ნობს. საკ­მა­რი­სია, ერ­თხელ მო­ის­მი­ნო, რო­გორ უკ­რავს და მე­რე აღარ და­გა­ვიწყ­დე­ბა. ეს ადა­მი­ა­ნი არა მხო­ლოდ გა­მორ­ჩე­უ­ლი ხე­ლო­ვა­ნია - მი­სი ცხოვ­რე­ბის გზა და ამ გზა­ზე გა­და­ტა­ნი­ლი გან­ც­დე­ბი ისე­თი მძაფ­რია, ერ­თის კი არა, ათი ადა­მი­ა­ნის ცხოვ­რე­ბას ეყო­ფა.

ჯერ იყო აფხა­ზეთ­ში გა­ტა­რე­ბუ­ლი ბავ­შ­ვო­ბა, მსა­ხი­ო­ბი მშობ­ლე­ბი და ხე­ლო­ვა­ნი ხალ­ხის გა­რე­მოც­ვა, მე­რე - ომი, ტყვი­ე­ბის ზუ­ზუ­ნი, მშობ­ლი­უ­რი ქა­ლა­ქი­დან გა­მო­ძე­ვე­ბის ტკი­ვი­ლი, ჭუ­ბე­რის გზა - სი­ა­რუ­ლი სიკ­ვ­დილ-სი­ცოცხ­ლის ზღვარ­ზე, სუ­ლი­ე­რი სიძ­ლი­ე­რით გა­დარ­ჩე­ნი­ლი სი­ცოცხ­ლე... შემ­დეგ იყო თბი­ლი­სი და კვლავ ბრძო­ლა არ­სე­ბო­ბის­თ­ვის, სა­ერ­თო საცხოვ­რებ­ლის გა­უ­საძ­ლი­სი ყო­ფა...

დღეს ამ ქა­ლაქ­ში და­ა­ბი­ჯებს, რო­გორც ადა­მი­ა­ნუ­რი სიძ­ლი­ე­რის სიმ­ბო­ლო. სა­ოც­რად კე­თი­ლი, თბი­ლი, უშუ­ა­ლო და ოდ­ნავ სევ­დი­ა­ნი...

ვა­ჟა ჩუ­ბი­ნი­ძე სო­ხუ­მის დრა­მა­ტუ­ლი თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბე­ბის: მი­ხე­ილ ჩუ­ბი­ნი­ძი­სა და ფლო­რა შე­და­ნი­ას ოჯახ­ში 1944 წლის 6 იან­ვარს და­ი­ბა­და. პა­ტა­რა ბი­ჭი იყო, რო­დე­საც დე­დამ სო­ხუ­მის მუ­სი­კა­ლურ სას­წავ­ლე­ბელ­ში მი­იყ­ვა­ნა. სას­წავ­ლებ­ლის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნელ­მა ურ­ჩია, - ვი­ო­ლი­ნოს დაკ­ვ­რა ას­წავ­ლე­თო. ეს არ­ც­თუ ისე სა­სი­ა­მოვ­ნო პრო­ცე­სი აღ­მოჩ­ნ­და. პირ­ვე­ლი 2 წე­ლი ზარ­მა­ცობ­და, მე­რე მას­წავ­ლე­ბე­ლი შე­ეც­ვა­ლა და ერთ დღეს შინ და­სის­ხ­ლი­ა­ნე­ბუ­ლი ყუ­რე­ბით დაბ­რუნ­და:

- დე­დამ რომ და­მი­ნა­ხა, გა­და­ი­რია. მე მი­ხა­რო­და, - იქ­ნებ სას­წავ­ლე­ბელ­ში აღარ მა­ტა­რონ-მეთ­ქი, მაგ­რამ სი­ზარ­მა­ცის­თ­ვის მშობ­ლებ­მა უფ­რო მე­ტად დამ­სა­ჯეს. მივ­ხ­ვ­დი, ჩემ­სას ვერ გა­ვი­ტან­დი და სწავ­ლას გულ­მოდ­გი­ნედ შე­ვუ­დე­ქი. დღეს იმ პე­და­გო­გის მად­ლი­ე­რი ვარ... ხე­ლო­ვა­ნე­ბის ოჯახ­ში ვიზ­რ­დე­ბო­დი, მაგ­რამ ისე მოხ­და, რომ ბო­როტ­მა ენებ­მა ჩე­მი მშობ­ლე­ბი და­ა­შო­რა. დე­დას­თან მო­დი­ოდ­ნენ და ეუბ­ნე­ბოდ­ნენ, - მე­უღ­ლე გღა­ლა­ტობ­თო. მი­უ­ხე­და­ვად გაყ­რი­სა, დე­და და მა­მა ერთ თე­ატ­რ­ში მუ­შა­ობ­დ­ნენ, ერ­თ­სა და იმა­ვე სპექ­ტაკ­ლ­ში თა­მა­შობ­დ­ნენ. მა­შინ 4 წლის ვი­ყა­ვი. დღეს 72 წლის ვარ და გუ­შინ­დე­ლი დღე­სა­ვით მახ­სოვს "კად­რი", რო­გორ წა­ვი­და მა­მა სახ­ლი­დან.

დე­დას მე­უღ­ლე­ზე არას­დ­როს ცუ­დი არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს. მა­მა ხში­რად მო­დი­ო­და. ის ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და. საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის სა­ხალ­ხო არ­ტის­ტი იყო, იმ პე­რი­ოდ­ში ასე­თი დი­დი წო­დე­ბა კი ბევრ მსა­ხი­ობს არ ჰქონ­და.

ჩვენს ოჯახ­ში მა­შინ­დე­ლი ინ­ტე­ლი­გენ­ცი­ის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი ხში­რად იკ­რი­ბე­ბოდ­ნენ. ჩე­მი და­ბა­დე­ბის დღის სუფ­რე­ბის თა­მა­და ყო­ველ­თ­ვის მა­მა იყო. ამ თა­რი­ღის აღ­ნიშ­ვ­ნა 3 დღეს გრძელ­დე­ბო­და და ეს ისე ხდე­ბო­და, რომ დედ-მა­მა ერ­თ­მა­ნეთს არ ელა­პა­რა­კე­ბო­და. ხში­რად გვსტუმ­რობ­დ­ნენ: ბუ­ხუ­ტი და სერ­გო ზა­ქა­რი­ა­ძე­ე­ბი, ოთარ კო­ბე­რი­ძე, ელე­ნე საყ­ვა­რე­ლი­ძე, მა­რი­ნა თბი­ლე­ლი... გუ­რან­და გა­ბუ­ნია ჩვე­ნი კა­რის მე­ზო­ბე­ლი იყო.

15 წლის იყო, რო­დე­საც სო­ხუ­მის დრა­მა­ტუ­ლი თე­ატ­რის ორ­კეს­ტ­რ­ში დაკ­ვ­რა და­იწყო. მშობ­ლე­ბი სცე­ნა­ზე თა­მა­შობ­დ­ნენ, თა­ვად სპექ­ტაკლს მუ­სი­კა­ლუ­რად აფორ­მებ­და.
- სპე­ქტაკ­ლ­ში "მდა­ბი­ო­ნი" რე­ჟი­სორ­მა ჩემს მშობ­ლებს ცოლ-ქმრის რო­ლი მის­ცა. არას­დ­როს და­მა­ვიწყ­დე­ბა ის, რაც გე­ნე­რა­ლურ რე­პე­ტი­ცი­ა­ზე მოხ­და. დე­და მო­ნო­ლოგს ამ­ბობ­და და მე­უღ­ლეს მი­მარ­თავ­და, - შე­ნი ბრა­ლია ყვე­ლა­ფე­რი, შენ რომ ეს არ გა­გე­კე­თე­ბი­ნა... და ა.შ. ამ რე­პე­ტი­ცი­ა­ზე დე­დამ რო­ლი­დან გა­და­უხ­ვია და სათ­ქ­მელ წი­ნა­და­დე­ბას, გულ­ში რაც ჰქონ­და, ყვე­ლა­ფე­რი მი­ა­ყო­ლა, თან - ერ­თი გემ­რი­ე­ლი სი­ლაც გა­აწ­ნა. აიშა­ლა დარ­ბა­ზი, გა­გიჟ­და რე­ჟი­სო­რი, მე კი აღარ ვი­ცო­დი, სად წავ­სუ­ლი­ყა­ვი, რა გა­მე­კე­თე­ბი­ნა.
სო­ხუ­მის მუ­სი­კა­ლუ­რი სას­წავ­ლებ­ლის დას­რუ­ლე­ბი­სას, სა­ხელ­მ­წი­ფო გა­მოც­და­ზე პრო­ფე­სორ­მა ლუ­არ­საბ იაშ­ვილ­მა მო­უს­მი­ნა და დამ­წყე­ბი მუ­სი­კო­სით იმ­დე­ნად აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი დარ­ჩა, რომ თბი­ლი­სის კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ა­ში წა­მო­იყ­ვა­ნა.

- ბი­ნა­შიც მას­თან ვცხოვ­რობ­დი. მე­ტიც, მას 2 მოს­წავ­ლე ჰყავ­და, რომ­ლებ­საც კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ა­ში ჩა­სა­ბა­რებ­ლად ამ­ზა­დებ­და. მათ მე ვა­მე­ცა­დი­ნებ­დი და ფულ­საც მაძ­ლევ­და. მე­რე ჯარ­ში წა­მიყ­ვა­ნეს, გერ­მა­ნი­ა­ში ვმსა­ხუ­რობ­დი. 2 წე­ლი ჩემ­თ­ვის უჩ­ვე­უ­ლო ყო­ფა­ში ვი­ყა­ვი. ვი­ო­ლი­ნოს ნაც­ვ­ლად ხელ­ში ავ­ტო­მა­ტი და ბა­რი მე­ჭი­რა. ად­რე მძლე­ო­სა­ნი ვი­ყა­ვი და ამან მიშ­ვე­ლა. მე­რე სამ­ხედ­რო ან­სამ­ბ­ლ­ში გა­და­მიყ­ვა­ნეს. ჯა­რი­დან დაბ­რუ­ნე­ბის შემ­დეგ, სწავ­ლა კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ა­ში გა­ვაგ­რ­ძე­ლე. სას­წავ­ლე­ბე­ლი რომ და­ვამ­თავ­რე, აფხა­ზე­თის სა­ხელ­მ­წი­ფო სიმ­ფო­ნი­ურ ორ­კეს­ტ­რ­ში გა­და­ვე­დი, კონ­ცერ­ტ­მე­ის­ტე­რი ვი­ყა­ვი. მა­ლე ორ­კეს­ტ­რის ინ­ს­პექ­ტო­რი გავ­ხ­დი, შემ­დეგ - ორ­კეს­ტ­რის დი­რექ­ტო­რი. თბი­ლის­ში რომ ჩა­მოვ­დი­ო­დი, ვგრძნობ­დი, პო­ლი­ტი­კუ­რი ვი­თა­რე­ბა და­ძა­ბუ­ლი იყო. იმ პე­რი­ო­დის მა­ღალ­ჩი­ნო­სა­ნი აფხა­ზე­ბი მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ, - გვა­რად ჩუმ­ბა მო­გიხ­დე­ბო­დაო, მე კი ეს ძა­ლი­ან არ მომ­წონ­და.

ვა­ჟა ჩუ­ბი­ნი­ძემ სო­ხუ­მი ქა­ლა­ქის და­ცე­მის დღეს და­ტო­ვა, ამ დღის გახ­სე­ნე­ბა კი ყვე­ლა­ზე მე­ტად უჭირს. იმ პე­რი­ოდ­ში ის სო­ხუ­მის ფი­ლარ­მო­ნი­ას ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლობ­და და ტყვი­ე­ბის ზუ­ზუნ­შიც რე­პე­ტი­ცი­ებ­ზე და­დი­ო­და.

- 4-5 კა­ცი შემ­რ­ჩა და რე­პე­ტი­ცი­ებს მა­ინც ვა­ტა­რებ­დი. სმე­ნით ვი­ცო­დი, რა მო­დი­ო­და - "გრა­დი", "უ­რა­გა­ნი"... დი­ლით ფი­ლარ­მო­ნი­ა­ში მი­ვე­დი, მო­რი­გე გა­ფით­რე­ბუ­ლი დამ­ხ­ვ­და. - რა ხდე­ბა-მეთ­ქი? - ბომ­ბი ჩა­მო­აგ­დეს, არ აფეთ­ქ­დაო. შე­ნო­ბის სა­ხუ­რა­ვი ჭურვს მთლი­ა­ნად ჩა­მო­ეგ­ლი­ჯა, ცა მო­ჩან­და. მი­ვე­დი, ვნა­ხე, ვცა­დე გა­და­მე­გო­რე­ბი­ნა, კა­რი გა­მო­მე­ღო, მაგ­რამ ვერ მო­ვე­რიე. მას 3 ნემ­სა ჰქო­ნია, მათ­გან ერთ-ერ­თი მო­ღუ­ნუ­ლა და ჭურ­ვი არ ამოქ­მე­დე­ბუ­ლა. გა­მო­ვი­ძა­ხე სპე­ცი­ა­ლის­ტე­ბი და გა­გიჟ­დ­ნენ, - ამას რო­გორ შე­ე­ხეო? მათ გა­ა­უვ­ნე­ბელ­ყ­ვეს. მინ­დო­და, უკ­ვე გა­მო­შიგ­ნუ­ლი ეს ჭურ­ვი რე­ლიკ­ვი­ა­სა­ვით შე­მე­ნა­ხა და კა­ბი­ნეტ­ში შე­ვი­ტა­ნე, მას­ში კი მი­ხა­კი ჩავ­დე.

მდგო­მა­რე­ო­ბა უფ­რო და უფ­რო იძა­ბე­ბო­და, ორ­ჯერ "გრა­დის" აფეთ­ქე­ბის ტალ­ღამ გა­და­მის­რო­ლა. ნაც­ნობ­მა მითხ­რა, - მერ­ხე­ულ­ში ახ­ლო­ბე­ლი მყავ­სო და დე­და­ჩე­მი იქ გა­და­ვიყ­ვა­ნე. მე­უღ­ლე, ბავ­შ­ვ­თან ერ­თად, რა­ჭა­ში იმ­ყო­ფე­ბო­და და მა­თი დარ­დი არ მქონ­და. 27 სექ­ტემ­ბერს, დი­ლით ქუ­ჩა­ში რომ გა­ვე­დი, მან­ქა­ნე­ბი ქა­ო­სუ­რად მოძ­რა­ობ­დ­ნენ. ერ­თი ნაც­ნო­ბი წა­მო­მე­წია, - ვა­ჟა, აქ რა გინ­და, წა­მო­დი ჩქა­რა, მან­ქა­ნა­ში ჩა­ჯე­ქიო. - სად წა­მო­ვი­დე-მეთ­ქი? - ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რ­და, ჩქა­რა და­ჯე­ქიო. რო­გორ, სახ­ლ­ში არ მი­ვი­დე-მეთ­ქი? - შენს სახ­ლ­ში უკ­ვე სხვე­ბი არი­ა­ნო... ეს ყვე­ლა­ფე­რი წა­მებ­ში მოხ­და, გა­აზ­რე­ბა დღე­საც კი მი­ჭირს. სო­ხუმ­ში ორი სახ­ლი და ყვე­ლა­ფე­რი ხე­ლუხ­ლებ­ლად დავ­ტო­ვე. რაც მეც­ვა, იმის გარ­და აღა­რა­ფე­რი მე­ბა­და. ნაც­ნობ­მა სამ­ხედ­რომ მერ­ხე­უ­ლამ­დე მო­მიყ­ვა­ნა. სახ­ლი, სა­დაც დე­და დავ­ტო­ვე, აჭე­დი­ლი დამ­ხ­ვ­და. ვე­ღარ გა­ვი­გე, რა გა­მე­კე­თე­ბი­ნა. ჯა­რის­კა­ცებ­მა დამ­ტო­ვეს და თა­ვად სო­ხუმ­ში დაბ­რუნ­დ­ნენ. და­მი­ბა­რეს, ამ გზით წა­დიო. - მარ­ტო ვარ, სად წა­ვი­დე-მეთ­ქი? გზა მიჩ­ვე­ნეს, იარეო. და­ვა­დე­ქი ამ გზას, მაგ­რამ სად მივ­დი­ვარ, არ ვი­ცი. თა­ვი ხელ­ში ავიყ­ვა­ნე, რომ პა­ნი­კა­ში არ ჩავ­ვარ­დ­ნი­ლი­ყა­ვი. ერთ-ერ­თ­მა ჯა­რის­კაც­მა სამ­ხედ­რო ში­ნე­ლი მომ­ცა. გა­ვი­ყი­ნე­ბო­დი, ის რომ არ მქო­ნო­და.

- სხვა ლტოლ­ვი­ლე­ბი არ იყ­ვ­ნენ?
- არა. ქუ­ჩა­ში მხო­ლოდ მე მი­პო­ვეს და გა­მო­მიყ­ვა­ნეს. მერ­ხე­ულ­ში რომ მი­ვე­დით, სო­ხუ­მი­დან შაშ­ხა­ნე­ბის ხმა ის­მო­და, მთავ­რო­ბის სა­სახ­ლის წინ ერ­თი ამ­ბა­ვი იყო - სო­ხუ­მის აღე­ბას ზე­ი­მობ­დ­ნენ. დიდ­ხანს ვი­ა­რე. და­ღამ­და, გა­თენ­და, მე­რე ადა­მი­ა­ნი ვერ ვნა­ხე.

- საკ­ვე­ბი?
- მში­ე­რი ვი­ყა­ვი, ძა­ლა მეც­ლე­ბო­და. გზად ყველ­გან წყა­რო­ე­ბი მხვდე­ბო­და და წყალს რომ ვსვამ­დი, მა­გან გა­და­მარ­ჩი­ნა. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით ჩე­მი მოს­წავ­ლის მა­მას გა­და­ვე­ყა­რე. 2 ვაშ­ლი მომ­ცა და იმ ვაშლს ვი­ზო­გავ­დი. 1 კვი­რა ვი­ა­რე. გა­ვი­ა­რე მერ­ხე­უ­ლი, ლა­თა, ჩხალ­თა... ერ­თი ღა­მე სა­ღო­რე­შიც მე­ძი­ნა. მე­რე გზა­დაგ­ზა ხალ­ხი მხვდე­ბო­და, სად­მე კო­ცონს თუ და­ვი­ნა­ხავ­დი, მათ­თან მივ­დი­ო­დი და ვთბე­ბო­დი. მა­ი­სუ­რი და­მეწ­ვა. რო­გორც იქ­ნა, სა­კენს მი­ვაღ­წიე. იმ­დე­ნად ძა­ლა­გა­მოც­ლი­ლი ვი­ყა­ვი, ტან­საც­მე­ლიც კი მამ­ძი­მებ­და. ჩხალ­თა­ში ბუჩ­ქი და­ვი­ნა­ხე, გა­ყი­ნუ­ლი მაყ­ვა­ლი ეს­ხა, დავ­კ­რი­ფე, ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­ვიწყ­ვე, მე­რე ვად­ნობ­დი და ისე ვჭამ­დი.

სა­კენ­ში ერ­თ­მა ჭკვი­ან­მა ადა­მი­ან­მა და­მა­რი­გა, - მოკ­ლე გზით არ წახ­ვი­დე, გირ­ჩევ­ნია, დიდ გზას და­ად­გე. იმ მოკ­ლე გზით ვინც წა­ვი­და, ბევ­რი და­ი­ხო­ცაო. სა­კენ­ში ერთ ქალს ვთხო­ვე, - მშია, რა­მე მო­მე­ცი-მეთ­ქი. - სა­ნაც­ვ­ლოდ რას მომ­ცე­მო? - აბა, შე­მომ­ხე­დე, რა მა­ბა­დია, რომ შენ მოგ­ცე-მეთ­ქი? ბო­ლოს ერ­თი ნა­ჭე­რი პუ­რი და ყვე­ლი მომ­ცა. თი­თო ლუკ­მას ვჭამ­დი, ვი­ზო­გავ­დი. გზად ზო­გი­ერ­თი გა­ურ­კ­ვე­ვე­ლი მცე­ნა­რე­ე­ბის ნა­ყოფ­საც კი ჭამ­და და ბევ­რი მო­ი­წამ­ლა. გა­თე­ნე­ბა რომ იწყე­ბო­და, 5-6 სა­ათ­ზე გზას ვაგ­რ­ძე­ლებ­დი. უღელ­ტე­ხი­ლი მქონ­და ასავ­ლე­ლი. გზად გარ­დაც­ვ­ლი­ლი ქა­ლი ვნა­ხე, თავ­ზე ძმა ად­გა და დას­ტი­რო­და. - წა­დი, იარე-მეთ­ქი. - ამას რა ვუ­ყოო? - ვე­რა­ფერს გა­აწყობ, შენც მოკ­ვ­დე­ბი-მეთ­ქი. მი­წა მარ­მა­რი­ლო­სა­ვით მა­გა­რი იყო. იმ­დე­ნად გა­ყი­ნუ­ლი, ბა­რიც რომ გქონო­და, გვა­მის და­სა­მარ­ხი მი­წის ამოთხ­რა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო.

მე­რე 2 ქალ­ბა­ტონს წა­მო­ვე­წიე, ჩან­თე­ბი ეჭი­რათ და ძლივს მი­დი­ოდ­ნენ. გა­მო­ვარ­თ­ვი ეს ჩან­თე­ბი. ეგო­ნათ, რომ ტა­რე­ბა­ში ვეხ­მა­რე­ბო­დი. დამ­ლო­ცეს, - შენ გა­ი­ხა­რეო, მაგ­რამ ორი­ვე ჩან­თა ხევ­ში რომ მო­ვის­რო­ლე, მე­რე წყევ­ლა და­მიწყეს. შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო, იმ ჩან­თე­ბით მათ უღელ­ტე­ხი­ლი გა­და­ე­ლა­ხათ, გზად გა­ი­ყი­ნე­ბოდ­ნენ და იმ ჩან­თებ­ში სი­ცოცხ­ლე­ზე ძვირ­ფა­სი რა უნ­და ჰქო­ნო­დათ?

185 კი­ლო­მეტ­რი გა­ვი­ა­რე. ფეხ­საც­მე­ლე­ბი და­მე­ხა, ძა­ლი­ან რთუ­ლი გზა იყო. უღელ­ტე­ხილ­ზე რომ ავე­დი, 20-25 კა­ცი მი­წა­ზე ეყარა, სი­ა­რუ­ლის თა­ვი აღარ ჰქონ­დათ. ამ ხალხს შე­ვუ­ძა­ხე, - ადე­ქით, ძა­ლა მო­იკ­რი­ბეთ, და­ვეშ­ვათ-მეთ­ქი. მათ შო­რის 4-5 წლის ბავ­შ­ვი იყო, რო­მელ­საც სი­ა­რუ­ლი აღარ შე­ეძ­ლო. ბე­დად, ვი­ღა­ცას კან­ფე­ტი აღ­მო­აჩ­ნ­და. ტკბი­ლი მი­ი­ღო თუ არა, ძა­ლა მო­იკ­რი­ბა და წა­მოდ­გა. ას­ვ­ლა­ზე რთუ­ლი, დაღ­მარ­თ­ზე ჩა­მოს­ვ­ლა ყო­ფი­ლა. დაღ­ლი­ლო­ბის­გან ტანს ვე­ღარ ვი­კა­ვებ­დი, ფე­ხე­ბი აღარ მე­მორ­ჩი­ლე­ბო­და. ზო­გი­ერთ მო­ნაკ­ვეთ­ზე, სა­დაც ძა­ლი­ან და­ქა­ნე­ბუ­ლი გზა იყო, ვწვე­ბო­დი და კოტ­რი­ა­ლით მოვ­დი­ო­დი.

ამ ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში მის ოჯახ­ში არა­ფე­რი იცოდ­ნენ. მე­უღ­ლე - მა­რი­ნე და­ვი­თუ­ლი­ა­ნი იხ­სე­ნებს: ვა­ჟა და­ღუ­პუ­ლი მე­გო­ნა, გა­მო­ვი­ტი­რეო. გარ­დაც­ვ­ლი­ლი მე­გო­ნა დე­დამ­თი­ლიც - ფლო­რა შე­და­ნია. გი­გა ლორ­თ­ქი­ფა­ნი­ძე აცხა­დებ­და, მსა­ხი­ო­ბი შე­და­ნია და­ი­კარ­გაო.

- მე-7 დღეს, რო­გორც იქ­ნა, ჭუ­ბერ­ში მი­ვე­დი. იქ მო­რი­გე­ობ­დ­ნენ ბი­ჭე­ბი, რო­მელ­თა შო­რის ცხე­ნოს­ნე­ბიც იყ­ვ­ნენ. ვგრძნობ­დი, გო­ნე­ბას ვკარ­გავ­დი. ორ­მა ბიჭ­მა ხე­ლი შე­მო­მაშ­ვე­ლა და ჩა­ვი­კე­ცე. მე­რე თურ­მე, დღე-ნა­ხე­ვა­რი მე­ძი­ნა. ვი­ღა­ცის სახ­ლ­ში გა­მეღ­ვი­ძა. პუ­რი რომ ვითხო­ვე, გა­ვი­გო­ნე, ერ­თ­მა მე­ო­რეს გა­და­უ­ლა­პა­რა­კა, - ბევ­რი არ მის­ცე­თო. ჭუ­ბერ­ში იმ ორ ქალ­ბა­ტონს შევ­ხ­ვ­დი, ჩან­თე­ბი რომ გა­და­ვუ­ყა­რე. თა­ვა­დაც მიც­ნეს და გა­გიჟ­დ­ნენ, რო­ცა და­მი­ნა­ხეს, - შენ გა­დაგ­ვარ­ჩი­ნე, იმ ჩან­თე­ბით ვერ გად­მო­ვაღ­წევ­დი­თო. ერ­თ­მა ბე­ჭე­დი მო­იხ­ს­ნა და მა­ჩუ­ქა. მა­თი სა­ხე­ლე­ბი და გვა­რე­ბი არ ვი­ცი. შე­საძ­ლოა, ეს ინ­ტერ­ვიუ წა­ი­კითხონ ან რო­მე­ლი­მე ახ­ლო­ბელს ეს ამ­ბა­ვი ეც­ნოს. ჰო­და, გა­მი­ხარ­დე­ბა, თუ გა­მო­მეხ­მა­უ­რე­ბი­ან.

ჭუ­ბე­რი­დან ჯვარ­ში გა­დაგ­ვიყ­ვა­ნეს, ჯვრი­დან - სამ­ტ­რე­დი­ა­ში. რკი­ნიგ­ზის სად­გურ­ზე შტა­ბი იყო, იქ მი­მიყ­ვა­ნეს. იატაკ­ზე ჩა­ვი­ცუც­ქე. - ახა­ლი მო­ვი­დაო, - თქვეს ჩემ­ზე და უეც­რად, ვი­ღა­ცამ შეჰ­კივ­ლა: ვა­ჟა არ ხა­რო? თურ­მე, იმ შტაბ­ში სამ­ტ­რე­დი­ის დრა­მა­ტუ­ლი თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბე­ბი მო­რი­გე­ობ­დ­ნენ. ერ­თ­მა სახ­ლ­ში წა­მიყ­ვა­ნა, მაგ­რამ ჯობ­და, არ წა­ვეყ­ვა­ნე. იქ ბან­კე­ტი იყო, ვი­ღა­ცის და­ბა­დე­ბის დღეს აღ­ნიშ­ნავ­დ­ნენ. იმ რე­ა­ლო­ბი­დან, რო­მე­ლიც გა­მო­ვი­ა­რე, სა­ბან­კე­ტო სუფ­რა­ზე მოხ­ვედ­რა რა იყო ჩემ­თ­ვის, ეს არც ვი­ცი, რას შე­ვა­და­რო. ვითხო­ვე, - არა­ფე­რი მინ­და, მხო­ლოდ სა­შუ­ა­ლე­ბა თუ გაქვთ, კუ­პო­ნე­ბი მო­მე­ცით-მეთ­ქი. ტან­საც­მე­ლი გა­მო­მაც­ვ­ლე­ვი­ნეს და წა­მო­ვე­დი. სამ­ტ­რე­დი­ი­დან თბი­ლის­ში მა­ტა­რებ­ლით ჩა­მო­ვე­დი. ისე­თი ემო­ცი­უ­რი იყო ეს ჩა­მოს­ვ­ლაც, რომ მი­წას ვა­კო­ცე. მა­რი­ნეს დას­თან დავ­რე­კე, - ცოცხა­ლი ვარ-მეთ­ქი. მე­რე ერ­თი თვე ვერ ვლა­პა­რა­კობ­დი.

- დე­დათ­ქ­ვე­ნი რო­გორ დაბ­რუნ­და?
- დე­და მერ­ხე­ულ­ში ისეთ ოჯახ­ში იყო, რომ პა­ტივს სცემ­დ­ნენ. თურ­მე, პე­რი­ო­დუ­ლად მათ­თან ჩე­ჩე­ნი მებ­რ­ძო­ლე­ბი მი­დი­ოდ­ნენ და იკ­ვე­ბე­ბოდ­ნენ. ამ დროს დე­და­ჩემს და მას­თან ერ­თად მყოფ რამ­დე­ნი­მე ქარ­თ­ველს მა­ლავ­დ­ნენ და სა­მა­ლავ­ში ეს­მო­დათ მა­თი დი­ა­ლო­გი, რამ­დე­ნი ქარ­თ­ვე­ლი რო­გორ ჩაცხ­რი­ლეს და მოკ­ლეს. ერ­თხელ ავ­ტო­მა­ტის ჯე­რი იმ კე­დელ­ზე მი­უშ­ვეს, რომ­ლის უკა­ნაც ჩვენ ვი­ყა­ვი­თო... მე­რე ქარ­თ­ვე­ლებს აღარ კლავ­დ­ნენ, ოღონდ - ენ­გუ­რის ხი­დამ­დე მოჰ­ყავ­დათ და უშ­ვებ­დ­ნენ.
დე­და სო­ხუმ­ში დაბ­რუნ­და, სახ­ლ­ში შე­ვი­და, სა­დაც უკ­ვე აფხა­ზი მე­ზო­ბე­ლი ცხოვ­რობ­და. სო­ხუ­მი­დან ფოთ­ში ჩა­ვი­და, ფო­თი­დან - ბა­თუმ­ში და მა­ტა­რებ­ლით თბი­ლი­სამ­დე ჩა­მო­აღ­წია. მე­რე ყვე­ლა­ნი ერ­თად, სა­ერ­თო საცხოვ­რე­ბელ­ში ვცხოვ­რობ­დით.

ჩუ­ბი­ნი­ძე­ებ­მა აფხა­ზე­თი­დან მხო­ლოდ 2 ვი­ო­ლი­ნო ჩა­მო­ი­ტა­ნეს, ეს ნივ­თი კი ამ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, გა­ცი­ლე­ბით მე­ტი იყო, ვიდ­რე მუ­სი­კა­ლუ­რი საკ­რა­ვი, რად­გან ფი­ზი­კუ­რი გა­დარ­ჩე­ნის­თ­ვის ბრძო­ლა­ში მთა­ვარ იარა­ღად იქ­ცა. სამ­სა­ხუ­რის ძი­ე­ბა და­იწყო, ბე­დი არა­ერ­თ­გან სცა­და, მაგ­რამ ხან ადა­მი­ა­ნე­ბის გულ­გ­რი­ლო­ბას გა­და­აწყ­და, ხან - უპა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბას. მი­სი ტკი­ვი­ლის გულ­თან მიმ­ტა­ნი გი­ვი აზ­მა­ი­ფა­რაშ­ვი­ლი აღ­მოჩ­ნ­და. ვა­ჟა ჩუ­ბი­ნი­ძემ მუ­შა­ო­ბა რა­დიო-ტე­ლე­ვი­ზი­ის ორ­კეს­ტ­რ­ში და­იწყო. ნა­ნახ­სა და გან­ც­დილს უკ­ვა­ლოდ არ ჩა­უვ­ლია:

- 6 თვის გან­მავ­ლო­ბა­ში, გი­ვი აზ­მა­ი­ფა­რაშ­ვილ­თან რე­პე­ტი­ცი­ა­ზე რომ დავ­დი­ო­დი, ჯი­ბით პუ­რის ნა­ჭე­რი დამ­ქონ­და. ჯი­ბე­ში პუ­რი თუ არ მქონ­და, ვერ ვუკ­რავ­დი. ზო­გი­ერ­თი ამის გა­მო იცი­ნო­და. იმ ჯო­ჯო­ხე­თის ნახ­ვის შემ­დეგ, ვი­ო­ლი­ნო ხელ­ში პირ­ვე­ლად ავი­ღე, დაკ­ვ­რა და­ვიწყე და (მე­ლო­დი­ას იმე­ო­რებს)... რე­ა­ლო­ბას გა­ვე­თი­შე. ჩემ­თ­ვის მუ­სი­კას იმ­ხე­ლა ძა­ლა აქვს, ჭუ­ბე­რის გზა­ზე გა­და­ტა­ნი­ლი სიმ­წა­რეც კი და­მა­ვიწყ­და. ამ ორ­კეს­ტ­რ­ში მა­ნამ­დე ვუკ­რავ­დი, ვიდ­რე რე­ორ­გა­ნი­ზა­ცია მოხ­დე­ბო­და.
ვა­ჟა ჩუ­ბი­ნი­ძეს ერ­თი შვი­ლი ჰყავს - 26 წლის არ­ჩი­ლი, რო­მელ­საც აფხა­ზე­თი არ ახ­სოვს, მაგ­რამ უყ­ვარს. 10 წე­ლია, სვე­ტიცხო­ველ­ში გა­ლობს. გა­რეგ­ნუ­ლად მა­მის ას­ლია, უკ­რავს ვი­ო­ლი­ნო­ზე, გი­ტა­რა­ზე, ფან­დურ­ზე, ჩონ­გურ­ზე, ჭი­პონ­სა და ჭუ­ნირ­ზე.

მა­თი სა­ო­ჯა­ხო ალ­ბო­მი სო­ხუმ­ში დარ­ჩა. ბევ­რი სა­ინ­ტე­რე­სო ფო­ტო გა­ნად­გურ­და. ახ­ლა წარ­სულს იმ ფო­ტო­ე­ბით იხ­სე­ნე­ბენ, რო­მე­ლიც ერთ დროს გა­ა­ჩუ­ქეს და დევ­ნი­ლად ქცე­ვის შემ­დეგ, ახ­ლობ­ლებ­მა და­უბ­რუ­ნეს. ოჯა­ხი სა­გულ­და­გუ­ლოდ ინა­ხავს ფლო­რა შე­და­ნი­ას წი­თელ დიპ­ლომს, რო­მე­ლიც თე­ატ­რა­ლუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტის მი­ე­რაა გა­ცე­მუ­ლი და 1940 წლით თა­რიღ­დე­ბა. ეს დიპ­ლო­მი მფლო­ბელს სო­ხუ­მი­დან ხელ­ჩან­თით წა­მო­უ­ღია. მსა­ხი­ო­ბი ფლო­რა შე­და­ნია არა­ერთ სპექ­ტაკ­ლ­ში თა­მა­შობ­და. გა­და­ღე­ბუ­ლია ფილ­მებ­ში: "და­თა თუ­თაშ­ხი­ა", "ჩი­ო­რა", "უ­ძი­ნარ­თა მზე"... ბაბ­ლუ­ა­ნის ფილ­მ­ში მან სკლე­რო­ზით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი მო­ხუ­ცის და­უ­ვიწყა­რი სა­ხე შექ­მ­ნა.

ბა­ტო­ნი ვა­ჟა ახ­ლა ერთ-ერთ რეს­ტო­რან­ში უკ­რავს. ბევ­რი თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი ჰყავს და არა მხო­ლოდ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში. ეს ძა­ლი­ან ახა­რებს, სტი­მულს მა­ტებს.

თა­მუ­ნა კვი­ნი­კა­ძე

www. gza.ambebi.ge




კომენტარები




მსგავსი სიახლეები:
  • ფენომენალური ნიჭის მქონე 11 წლის გოგონა, რომელიც ისტორიულ ფაქტებს თვითმიხლველივით აღწერს
  • ენ­დოკ­რი­ნო­ლო­გი 63-წლი­ა­ნი პრაქ­ტი­კით
  • ნუკა გვალია - "მა­მა არა­სო­დეს მომ­ნატ­რე­ბი­ა"
  • რა­ტომ მოკ­ლა ყო­ფილ­მა სპეც­რაზ­მელ­მა მე­უღ­ლე და 5 წლის შვი­ლი
  • ით­ვა­ლის­წი­ნებს თუ არა ქარ­თუ­ლი კა­ნონ­მდებ­ლო­ბა ერ­თსქე­სი­ან ოჯახ­ში გაშ­ვი­ლე­ბას

  • :


    E-Mail:



    :
    Кликните на изображение чтобы обновить код, если он неразборчив

    :




     

    ფოტო განწყობისათვის
    27-12-2018, 19:35
    როგორ ითამაშა Secret Santa ქართველმა ბავშვმა - პაპუნას ორიგინალური გადაწყვეტა
    26-12-2018, 19:56
    ბონდო მძინარაშვილი: ფოტო კი არა, ფოტონოველაა...
    26-12-2018, 19:17
    აკა სინჯიკაშვილი: ჩემმა ფრანგმა სტუმარმა ინატრა - ნეტავ ასეთი განათება ჩვენთანაც იყოს ნიცაშიო...
    7-12-2018, 19:22
    ,,თვალის ჩაპაჭუნებაზე სამუშაო მაქვს აშკარად" -ალეკო ელისაშვილი
    3-12-2018, 19:43
    სალომე ზურაბიშვილი ახალგაზრდობაში შვილებთან ერთად - ოჯახური ფოტო
    3-12-2018, 19:39
    2018 წლის ზამთრის ერთ-ერთი მოთხოვნადი აქსესუარი წვერის მანათობელი ნათურაა
    9-11-2018, 20:48
    დარია სუხიშვილი მამიდას დედას ეძახის - როგორ ცხოვრობს და სად სწავლობს ილიკო სუხიშვილის უმშვენიერესი ქალიშვილი

    ვიდეო კოლაჟი
    15-06-2020, 20:44
    “ეპიდემია არ არსებობს, არც ვაქცინაა საჭირო, არც კარანტინი და არც კომენდანტის საათი” – ჯანმოს ეპიდემიოლოგი
    29-01-2019, 15:43
    სალომე ზურაბიშვილი - პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაციით მანიპულირება უნდა დასრულდეს
    26-12-2018, 19:58
    "ემიგრანტებმა გაზაფხულამდე უნდა მიაღწიონ საქართველომდე, თქვენთან ერთად წამოვალ, არაფრის არ მეშინია" - სააკაშვილი ახალ მოძრაობას იწყებს
    26-12-2018, 12:33
    შემაძრწუნებელი ვიდეო: ცუნამი ინდონეზიური პოპ ბენდის კონცერტზე სცენას ანგრევს და მუსიკოსებს კლავს
    26-12-2018, 12:03
    აქცია ნიკა გვარამიას წინააღმდეგ – (ვიდეო)
    24-12-2018, 13:14
    როგორ ზრდიან ბავშვებს ჯიჰადისტებად (ვიდეო)
    20-12-2018, 19:44
    მიხეილ ცაგარელის რჩევა სპეციალურად ქართველი გოგონებისთის - როგორ გავთხოვდეთ 2019 წელს

         
    News.Mcvane.Ge © 2013-2018 საავტორო უფლებები დაცულია