Mcvane.Ge თქვენი საწყისი გვერდი
მთავარი გვერდი ჩვენ შესახებ კონტაქტი რეკლამა
მთავარი გვერდი » საინტერესო ბმულები » “გზა მშვიდობისა სამირ ... მანდ მშვიდად იქნები - არც ზამთარი შეგაწუხებს, არც სიცივე, არც ხალხი ..." - თბილისში ყველასთვის კარგად ნაცნობი ქუჩის მუსიკოსი გარდაიცვალა

“გზა მშვიდობისა სამირ ... მანდ მშვიდად იქნები - არც ზამთარი შეგაწუხებს, არც სიცივე, არც ხალხი ..." - თბილისში ყველასთვის კარგად ნაცნობი ქუჩის მუსიკოსი გარდაიცვალა

თარიღი: 30-11-2018, 21:32,
"ქართველებმა გადამარჩინეს"

სა­ხე­ლად - სა­მი­რი ჰქვია, გვა­რი - უც­ნო­ბია. და­ი­ბა­და უკ­რა­ი­ნა­ში, კი­ევ­ში. დე­და უკ­რა­ი­ნე­ლი ჰყავ­და, მა­მა - ბო­შა. ახ­სოვს სტუმ­რი­ა­ნო­ბა ოჯახ­ში, სა­დაც ხში­რად, ბო­შურ სიმ­ღე­რებს ას­რუ­ლებ­დ­ნენ. მის მეხ­სი­ე­რე­ბას ბავ­შ­ვო­ბი­დან კი­დევ ერ­თი "კად­რი" შე­მორ­ჩა, რო­მელ­მაც მთე­ლი მი­სი მო­მა­ვა­ლი ცხოვ­რე­ბა გან­საზღ­ვ­რა.

4 წლის ბიჭს დე­და ეუბ­ნე­ბა, - წა­მო­დი, ქა­ლაქ­ში გა­ვი­სე­ირ­ნოთ. ბი­ჭი მიჰ­ყ­ვე­ბა. სახ­ლი­დან გას­ვ­ლის შემ­დეგ, ტაქ­სით ერთ-ერთ შე­ნო­ბას­თან (სა­ვა­რა­უ­დოდ, სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო იყო) მი­დი­ან. დე­და ეუბ­ნე­ბა: მო­დი, აბა, სარ­თუ­ლე­ბი და­ვით­ვა­ლოთ. ერ­თი, ორი, სა­მი... მერ­ვე სარ­თულ­ზე ჩერ­დე­ბი­ან. იქ დე­და თეთ­რებ­ში ჩაც­მულ მა­მა­კაცს (სა­ვა­რა­უ­დოდ, ექიმს) ესა­უბ­რე­ბა. შემ­დეგ შვილს ეუბ­ნე­ბა: დაბ­ლა ჩა­ვალ, აქ და­მე­ლო­დეო, - და მი­დის. ბი­ჭი დიდ­ხანს ელო­და, მაგ­რამ დე­და რომ აღარ გა­მოჩ­ნ­და, პირ­ველ სარ­თულ­ზე ჩა­ვი­და და ქუ­ჩა­ში გა­ვი­და. იმ დღის შემ­დეგ დე­და აღარ უნა­ხავს.

- სა­მირ, დე­დის წას­ვ­ლა დამ­შ­ვი­დო­ბე­ბას ჰგავ­და?
- არა, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად წა­ვი­და. ქუ­ჩა­ში რომ გა­ვე­დი, ავ­ტო­ბუ­სის გა­ჩე­რე­ბა და­ვი­ნა­ხე. ერთ-ერთ ავ­ტო­ბუს­ში ავე­დი. ძა­ლი­ან ბევ­რი ხალ­ხი იყო, მაგ­რამ ბო­ლო გა­ჩე­რე­ბას რაც უფ­რო უახ­ლოვ­დე­ბო­და, მგზავ­რე­ბის რა­ო­დე­ნო­ბა მცირ­დე­ბო­და. ბო­ლოს მე და ერ­თი კა­ცი დავ­რ­ჩით. მძღო­ლი ქალ­ბა­ტო­ნი იყო. მკითხა, - შენ რა­ტომ არ ჩა­დი­ხა­რო? - და­ვი­კარ­გე-მეთ­ქი, - ვუ­პა­სუ­ხე და ტი­რი­ლი და­ვიწყე.

და­კარ­გუ­ლი ბავ­შ­ვის ამ­ბა­ვი მძღოლ­მა პო­ლი­ცი­ას შე­ატყო­ბი­ნა და პა­ტა­რა სა­მი­რი ბავ­შ­ვ­თა თავ­შე­სა­ფარ­ში აღ­მოჩ­ნ­და. უცხო გა­რე­მო­ში მო­იწყი­ნა, თა­ნა­ტო­ლებ­თან თა­მა­შის დრო­საც კი არ შორ­დე­ბო­და ფიქ­რი მშობ­ლებ­ზე და სჯე­რო­და, ად­რე თუ გვი­ან დე­და მას აუცი­ლებ­ლად იპო­ვი­და, შინ წა­იყ­ვან­და. რამ­დე­ნი­მე თვე გა­ვი­და. ერთ დღეს სა­ნატ­რე­ლი სიტყ­ვე­ბი გა­ი­გო­ნა: სა­მირ, შე­ნი მშობ­ლე­ბი მო­ვიდ­ნენ. გა­ხა­რე­ბულ­მა ბიჭ­მა კი­ბე ჩა­ირ­ბი­ნა და მი­სი მშობ­ლე­ბის ნაც­ვ­ლად, კარ­თან სრუ­ლი­ად უცხო მა­მა­კა­ცი და ქალ­ბა­ტო­ნი დახ­ვ­დნენ.

- შენ ჩე­მი დე­და არ ხარ-მეთ­ქი, - ვუთხა­რი იმ ქალს. ჩა­მე­ხუ­ტა, მო­მე­ფე­რა. - ჩემ­თან უნ­და წა­გიყ­ვა­ნოო, - მითხ­რა. თავ­და­პირ­ვე­ლად უარ­ზე ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ ჩემს სურ­ვილს ვინ გა­ით­ვა­ლის­წი­ნებ­და? 2-3 დღის შემ­დეგ მო­მა­კითხეს და მა­ტა­რებ­ლით სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში წა­მო­მიყ­ვა­ნეს. დე­დო­ბი­ლი, ნი­ნა კო­ტო­ვა ეროვ­ნე­ბით რუ­სი იყო, მა­მო­ბი­ლი - პეტ­რე სავ­ჩუ­კი კი უკ­რა­ი­ნე­ლი. ისი­ნი ჭი­ა­თუ­რის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ თა­ბაგ­რებ­ში ცხოვ­რობ­დ­ნენ.

- ახალ ოჯახ­ში შე­ნი ცხოვ­რე­ბა რო­გორ გაგ­რ­ძელ­და?
- ძა­ლი­ან ცუ­დად მეპყ­რო­ბოდ­ნენ, გან­სა­კუთ­რე­ბით - დე­დო­ბი­ლი. ქარ­თ­ვე­ლი ხალ­ხი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. სო­ფელ­ში სა­ოც­რად თბი­ლი მე­ზობ­ლე­ბი მყავ­დ­ნენ და ყუ­რადღე­ბას მაქ­ცევ­დ­ნენ. შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, ქარ­თ­ვე­ლებ­მა გა­და­მარ­ჩი­ნეს. ჩე­მი მა­მო­ბი­ლი და დე­დო­ბი­ლი ხში­რად ჩხუ­ბობ­დ­ნენ, ალ­კო­ჰოლს ეტა­ნე­ბოდ­ნენ. მა­მო­ბი­ლი დი­ლით სამ­სა­ხურ­ში მი­დი­ო­და და ძა­ლი­ან გვი­ან ბრუნ­დე­ბო­და. ასა­კი რაც მე­მა­ტე­ბო­და, დე­დო­ბი­ლი საქ­მე­ებს მით უფ­რო მი­მა­ტებ­და.

- რას გა­კე­თე­ბი­ნებ­და?
- ყვე­ლა­ფერს, რა­საც სო­ფელ­ში ადა­მი­ა­ნე­ბი აკე­თე­ბენ. სით­ბო მაკ­ლ­და. ჩვენს სახ­ლ­ში ტკბილ სიტყ­ვას ვერ გა­ი­გო­ნებ­დი, აგ­რე­სია კი დი­დი დო­ზით იყო. მე­ზობ­ლებ­თან უფ­რო ახ­ლოს ვი­ყა­ვი, ვიდ­რე მშობ­ლებ­თან. დე­დო­ბილს ჩემ მი­ერ გა­რეცხი­ლი სა­რეცხი, მოწ­მენ­დი­ლი იატა­კი ან მომ­ზა­დე­ბუ­ლი კერ­ძი თუ არ მო­ე­წო­ნე­ბო­და, სას­ტი­კად მსჯი­და.

- "სას­ტიკ დას­ჯა­ში" რას გუ­ლის­ხ­მობ?
- ხან სარ­დაფ­ში მამ­წყ­ვ­დევ­და, ხან - სა­ღო­რე­ში. ერ­თხელ ლა­მის ღორ­მა დამ­გ­ლი­ჯა. მა­შინ 11-12 წლის ვი­ყა­ვი. მე­ზო­ბე­ლი თუ შე­მო­ვი­დო­და და ვინ­მე მო­მი­კითხავ­და, კარს მი­ღებ­და და მაფ­რ­თხი­ლებ­და, - ჩუ­მად იყა­ვი, არა­ფე­რი თქვაო. სხე­ულ­ზე არა­ერ­თი ნა­ი­ა­რე­ვი მაქვს და ყვე­ლა - მის მი­ერ მო­ყე­ნე­ბუ­ლი ფი­ზი­კუ­რი და­ზი­ა­ნე­ბე­ბის გა­მო. ბი­ცო­ლამ ბევ­რ­ჯერ გა­და­მარ­ჩი­ნა. მას ვე­ცო­დე­ბო­დი და ზოგ­ჯერ თა­ვის სახ­ლ­შიც მივ­ყავ­დი.

- მა­მო­ბი­ლიც ცუ­დად გეპყ­რო­ბო­და?
- ის თით­ქ­მის არას­დ­როს იყო სახ­ლ­ში. შინ თუ მო­ვი­დო­და, დე­დო­ბი­ლი მა­რი­გებ­და, რომ არ მე­ლა­პა­რა­კა მას­თან იმა­ზე, თუ რო­გორ მეპყ­რო­ბო­და, თო­რემ უარე­სი და­გე­მარ­თე­ბაო.

- სკო­ლა­ში და­დი­ო­დი?
- დავ­დი­ო­დი და სხვა­თა შო­რის, ძა­ლი­ან კარ­გად ვსწავ­ლობ­დი. დი­დი სურ­ვი­ლი მქონ­და, გი­ტა­რის დაკ­ვ­რა მეს­წავ­ლა, მაგ­რამ ჩემს სურ­ვი­ლებს არა­ვინ ით­ვა­ლის­წი­ნებ­და. ის, რა­საც ბავ­შ­ვო­ბა­ში ვუ­ყუ­რებ­დი, ფსი­ქო­ლო­გი­ა­ზე ძა­ლი­ან მოქ­მე­დებს, დი­დი სტრე­სი მაქვს გა­და­ტა­ნი­ლი. 15 წლის რომ გავ­ხ­დი, მა­მო­ბი­ლი თბი­ლის­ში წა­მო­ვი­და. რამ­დე­ნი­მე თვე ისე გა­დი­ო­და, ჩვენს ამ­ბავს არც კითხუ­ლობ­და. მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად ძა­ლი­ან გვი­ჭირ­და და მში­ე­რიც არა­ერ­თხელ ვყო­ფილ­ვარ. მე­ზობ­ლებს სა­ო­ჯა­ხო საქ­მე­ებ­ში ვეხ­მა­რე­ბო­დი და ისი­ნიც ყუ­რადღე­ბას მაქ­ცევ­დ­ნენ.



- ასე თუ უნ­და მოგ­პყ­რო­ბოდ­ნენ, რა­ტომ გიშ­ვი­ლეს? - ეს მათ­თ­ვის არას­დ­როს გი­კითხავს?
- ში­ში მქონ­და და ვე­რა­ფერს ვე­კითხე­ბო­დი. 15 წლის რომ გავ­ხ­დი, დე­დო­ბილ­თან ერ­თად თბი­ლის­ში წა­მო­ვე­დი. მან გა­ი­გო, რომ მა­მო­ბილს სხვა ქალ­თან ჰქონ­და რო­მა­ნი და სურ­და, ქმა­რი და­ებ­რუ­ნე­ბი­ნა. თბი­ლის­ში ბი­ნა ვი­ქი­რა­ვეთ, მაგ­რამ ქი­რის გა­დახ­და პრობ­ლე­მა იყო. მა­მო­ბი­ლი არ გვა­კითხავ­და. დე­დო­ბი­ლი მა­ი­ძუ­ლებ­და, - წა­დი და ფუ­ლი გა­მო­არ­თ­ვი ან სახ­ლ­ში არ მოხ­ვი­დეო. ამ მი­ზე­ზით, არა­ერ­თი ღა­მე კიკ­ვი­ძის ბაღ­ში გა­მი­თე­ნე­ბია. ზოგ­ჯერ ღა­მეს სკო­ლა­შიც ვა­თევ­დი, დამ­ლა­გე­ბე­ლი მიწყობ­და ხელს. მა­ლე ისე მოხ­და, რომ დე­დო­ბილს უკურ­ნე­ბე­ლი და­ა­ვა­დე­ბა და­ე­მარ­თა, ლო­გი­ნად ჩა­ვარ­და და მას ვუვ­ლი­დი. 1 წლის შემ­დეგ ჭი­ა­თუ­რა­ში დავ­ბ­რუნ­დით. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ძა­ლი­ან რთუ­ლი მო­სავ­ლე­ლი იყო, 3 წე­ლი არ მოვ­შო­რე­ბი­ვარ, ყვე­ლა­ფერს ვუ­კე­თებ­დი. ზოგ­ჯერ ბი­ცო­ლა მეხ­მა­რე­ბო­და.

- დე­დო­ბი­ლი რას გე­უბ­ნე­ბო­და?
- თურ­მე, ტკი­ვი­ლი ცვლის ადა­მი­ა­ნებს.

- გა­ნიც­დი­და იმას, რომ ად­რე ცუ­დად გექ­ცე­ო­და?
- კი, მე­რე ვე­ცო­დე­ბო­დი, ცრემ­ლე­ბი ხში­რად მოს­დი­ო­და. სულ ვფიქ­რობ­დი, რომ არ გამ­ხ­სე­ნე­ბო­და ის, რა­საც ეს ადა­მი­ა­ნი მი­შა­ვებ­და. და­ვი­ვიწყე არა­ერ­თი დამ­ცი­რე­ბა, წყე­ნა და ტკი­ვი­ლი. ისე­თი საწყა­ლი თვა­ლე­ბი ჰქონ­და, მე­ცო­დე­ბო­და. ის ჩემ­გან სით­ბო­სა და მზრუნ­ვე­ლო­ბას არ ელო­და.

- მა­მო­ბი­ლი დაბ­რუნ­და?
- მე­უღ­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის ამ­ბა­ვი რომ გა­ი­გო, ჩა­მო­ვი­და და დაკ­რ­ძალ­ვამ­დე დარ­ჩა, თან მე­ო­რე მე­უღ­ლე ახ­ლ­და. არც კი ვი­ცი, რო­გორ მო­ვი­და? დე­დო­ბი­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ, 1 წე­ლი სო­ფელ­ში გავ­ჩერ­დი, თო­ნე­ში ვმუ­შა­ობ­დი, მაგ­რამ ხალხს პუ­რი სულ ნი­სი­ად მიჰ­ქონ­და, მე­რე ზო­გი­ერ­თი გა­დახ­დას ვერ ახერ­ხებ­და და იქ მუ­შა­ო­ბას აზ­რი აღარ ჰქონ­და.

მე­რე თბი­ლის­ში წა­მო­ვე­დი. ერ­თი მე­ზობ­ლის დახ­მა­რე­ბით, ავ­ტო­სამ­რეცხა­ო­ში და­ვიწყე მუ­შა­ო­ბა, სა­დაც 4 წე­ლი გა­ვა­ტა­რე. მე­რე იძუ­ლე­ბუ­ლი გავ­ხ­დი, თა­ვი და­მე­ნე­ბე­ბი­ნა, რად­გან მან­ქა­ნებს ცი­ვი წყლით ვრეცხავ­დი და ხში­რად ვცივ­დე­ბო­დი, ფილ­ტ­ვე­ბის ან­თე­ბაც და­მე­მარ­თა.

სა­მირ­მა გი­ტა­რა­ზე დაკ­ვ­რა და­მო­უ­კი­დებ­ლად ის­წავ­ლა, კარ­გად მღე­რის და შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, რომ დღეს თავს სიმ­ღე­რით ირ­ჩენს. ის ქუ­ჩის მუ­სი­კო­სია. თავ­და­პირ­ვე­ლად რუს­თა­ველ­ზე, მი­წის­ქ­ვე­შა გა­და­სას­ვ­ლელ­ში უკ­რავ­და. იმის გა­მო, რომ სუს­ტი ფრჩხი­ლე­ბი აქვს, ხო­ლო გი­ტა­რა­ზე დაკ­ვ­რა მტკივ­ნე­უ­ლია, სა­მირს მარ­ჯ­ვე­ნა ხელ­ზე ხე­ლოვ­ნუ­რი "ფრჩხი­ლე­ბი" აქვს მიკ­რუ­ლი, რო­მე­ლიც ბუ­ნებ­რი­ვის­გან ფე­რით გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლია. ამის გა­მო, კონ­ფ­ლიქ­ტიც არა­ერ­თხელ მო­უ­ვი­და. მი­ა­ნიშ­ნე­ბენ, რომ ფრჩხი­ლის ლა­ქი მო­ი­შო­როს (გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბულ ფერს ლა­ქად აღიქ­ვამ­დ­ნენ), შე­უ­რაცხ­ყო­ფას აყე­ნე­ბენ.

“გზა მშვიდობისა სამირ ... მანდ მშვიდად იქნები - არც ზამთარი შეგაწუხებს, არც სიცივე, არც ხალხი ..." - თბილისში ყველასთვის კარგად ნაცნობი ქუჩის მუსიკოსი გარდაიცვალა


- ქუ­ჩა­ში სიმ­ღე­რა რთუ­ლია. ზო­გი­ერ­თი ნას­ვამი მო­დის და "ქურ­დუ­ლი" სიმ­ღე­რე­ბის შეს­რუ­ლე­ბას მთხოვს. ინ­ს­ტ­რუ­მენ­ტიც და­მიმ­ტ­ვ­რი­ეს. არას­დ­როს ვითხოვ დახ­მა­რე­ბას იმ ადა­მი­ა­ნე­ბის­გან, ვი­საც ვიც­ნობ. არ მივ­დი­ვარ და არ ვე­უბ­ნე­ბი, რომ მი­ჭირს. რაც მაქვს, იმით ვკმა­ყო­ფილ­დე­ბი. გო­ნე­ბა­ში, გულ­ში ერ­თი ფიქ­რი მიტ­რი­ა­ლებს, რომ ცუ­დი არას­დ­როს არა­ფე­რი გა­ვა­კე­თო. ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც არ მომ­წონს, წყნა­რად ვეც­ლე­ბი. მი­უ­ღე­ბელს არა­ფერს გა­ვა­კე­თებ. ამ­ჟა­მად მეტ­რო­ში, სა­ბურ­თა­ლოს ხაზ­ზე ვარ და იქ ვუკ­რავ.

მეტ­რო იმი­ტომ შე­არ­ჩია, რომ იქ დაც­ვაა, კა­მე­რე­ბია და თავს გა­ცი­ლე­ბით უსაფ­რ­თხოდ გრძნობს. ბი­ნი­სა და ფუ­ლის უქონ­ლო­ბის გა­მო, რუს­თა­ველ­ზე, ძველ სა­ბა­გი­როს­თან ღა­მე არა­ერ­თხელ გა­უ­თე­ნე­ბია.

ამ­ჟა­მად, ნა­ქი­რა­ვებ ბი­ნა­ში ცხოვ­რობს და თვე­ში 150 ლარს იხ­დის. არ­სე­ბო­ბის­თ­ვის სა­ჭი­რო სარ­ჩოს სიმ­ღე­რით შო­უ­ლობს. ცხვი­რის ძვლის მო­ტე­ხი­ლო­ბის გა­მო, გამ­რუ­დე­ბა აქვს და სუნ­თ­ქ­ვა უჭირს. ჰა­ე­რის უკ­მა­რი­სო­ბა სიმ­ღე­რა­შიც უშ­ლის ხელს. "ფრჩხი­ლე­ბის" გა­მო მომ­ხ­და­რი ჩხუ­ბის შე­დე­გად, სა­ხე­ზე არა­ერ­თი და­ზი­ა­ნე­ბა და ტვი­ნის შერ­ყე­ვა ჰქონ­და. ეს ამ­ბა­ვი 3 წლის წინ მოხ­და. ახ­ლა სა­მი­რი 30 წლი­საა. პი­რა­დი ცხოვ­რე­ბის აწყო­ბა, და­ო­ჯა­ხე­ბა ძა­ლი­ან უნ­და, მაგ­რამ ამის სა­შუ­ა­ლე­ბას მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი მდგო­მა­რე­ო­ბა არ აძ­ლევს. დი­დი ხა­ნია, ჭი­ა­თუ­რა­ში აღარ ყო­ფი­ლა, რად­გან იქ ჩა­სულს, ყვე­ლა ტკი­ვი­ლი ერ­თ­დ­რო­უ­ლად ახ­სენ­დე­ბა. მა­მო­ბილ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის "დათ­ბო­ბა" რამ­დენ­ჯერ­მე სცა­და, მაგ­რამ იგ­რ­ძ­ნო, ეს მის მე­უღ­ლეს არ სი­ა­მოვ­ნებ­და. ერ­თხელ ისიც კი უთხ­რა, - აქ რომ მო­დი­ხარ, რა გინ­დაო? სა­მირს არ სურ­და, მათ შო­რის უსი­ა­მოვ­ნე­ბის მი­ზე­ზი გამ­ხ­და­რი­ყო, ამი­ტომ შორს ყოფ­ნა არ­ჩია. დღეს მას­თან მხო­ლოდ "ცი­ვი" სა­ტე­ლე­ფო­ნო სა­უბ­რე­ბი აკავ­ში­რებს.

ჩე­მი რეს­პონ­დენ­ტის მო­ნათხ­რო­ბის შემ­დეგ, პატ­რი­არ­ქის სიტყ­ვე­ბი გა­მახ­სენ­და. ვი­ცი, სა­მი­რი ამ ინ­ტერ­ვი­უს აუცი­ლებ­ლად წა­ი­კითხავს და მას გა­სამ­ხ­ნე­ვებ­ლად და­ვუ­ტო­ვებ ამო­ნა­რიდს უწ­მინ­დე­სის ქა­და­გე­ბი­დან:

"ა­რას­დ­როს ჩა­ვარ­დეთ სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბა­ში! ყო­ველ გრი­გალს სიმ­შ­ვი­დე მოს­დევს, სიბ­ნე­ლეს - გან­თი­ა­დი და სი­ნათ­ლე, და­სავ­ლეთს - აღ­მო­სავ­ლე­თი, და­ცე­მას - სი­ნა­ნუ­ლი, ყო­ველ "ჯვარ­ც­მას" - "აღ­დ­გო­მა", ყო­ველ პრობ­ლე­მას - მი­სი მოგ­ვა­რე­ბა, ყო­ველ ცრემლს - ღი­მი­ლი"...

თა­მუ­ნა კვი­ნი­კა­ძე




კომენტარები




მსგავსი სიახლეები:

ინფორმაცია
ჯგუფ Гости-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.


 

ფოტო განწყობისათვის
27-12-2018, 19:35
როგორ ითამაშა Secret Santa ქართველმა ბავშვმა - პაპუნას ორიგინალური გადაწყვეტა
26-12-2018, 19:56
ბონდო მძინარაშვილი: ფოტო კი არა, ფოტონოველაა...
26-12-2018, 19:17
აკა სინჯიკაშვილი: ჩემმა ფრანგმა სტუმარმა ინატრა - ნეტავ ასეთი განათება ჩვენთანაც იყოს ნიცაშიო...
7-12-2018, 19:22
,,თვალის ჩაპაჭუნებაზე სამუშაო მაქვს აშკარად" -ალეკო ელისაშვილი
3-12-2018, 19:43
სალომე ზურაბიშვილი ახალგაზრდობაში შვილებთან ერთად - ოჯახური ფოტო
3-12-2018, 19:39
2018 წლის ზამთრის ერთ-ერთი მოთხოვნადი აქსესუარი წვერის მანათობელი ნათურაა
9-11-2018, 20:48
დარია სუხიშვილი მამიდას დედას ეძახის - როგორ ცხოვრობს და სად სწავლობს ილიკო სუხიშვილის უმშვენიერესი ქალიშვილი

ვიდეო კოლაჟი
29-01-2019, 15:43
სალომე ზურაბიშვილი - პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაციით მანიპულირება უნდა დასრულდეს
26-12-2018, 19:58
"ემიგრანტებმა გაზაფხულამდე უნდა მიაღწიონ საქართველომდე, თქვენთან ერთად წამოვალ, არაფრის არ მეშინია" - სააკაშვილი ახალ მოძრაობას იწყებს
26-12-2018, 12:33
შემაძრწუნებელი ვიდეო: ცუნამი ინდონეზიური პოპ ბენდის კონცერტზე სცენას ანგრევს და მუსიკოსებს კლავს
26-12-2018, 12:03
აქცია ნიკა გვარამიას წინააღმდეგ – (ვიდეო)
24-12-2018, 13:14
როგორ ზრდიან ბავშვებს ჯიჰადისტებად (ვიდეო)
20-12-2018, 19:44
მიხეილ ცაგარელის რჩევა სპეციალურად ქართველი გოგონებისთის - როგორ გავთხოვდეთ 2019 წელს
19-12-2018, 19:31
დაკავებულია ქალი, რომელმაც ნაც.მოძრაობის აქციის დროს პოლიციის მანქანა დააზიანა

     
News.Mcvane.Ge © 2013-2018 საავტორო უფლებები დაცულია