Mcvane.Ge თქვენი საწყისი გვერდი
მთავარი გვერდი ჩვენ შესახებ კონტაქტი რეკლამა
მთავარი გვერდი » ახალი ამბები » ახალი ამბები » ქართველების მძიმე ხვედრი უცხოეთში – თავშესაფრის ძიებაში გატარებული წლები და სადეპორტაციო ციხის კოშმარები

ქართველების მძიმე ხვედრი უცხოეთში – თავშესაფრის ძიებაში გატარებული წლები და სადეპორტაციო ციხის კოშმარები

მათი უმეტესობა საქართველოდან იმ იმედით მიდის, რომ ცხოვრებას უკეთესობისკენ შეცვლის, მაგრამ ცოტა არ არის მათ შორის, ვინც წლების შემდეგ ამბობს, რომ, რომ სცოდნოდა, რა რთული და მძიმე გზის გავლა მოუწევდა, ამ არჩევანს არ გააკეთებდა. არაოფიციალური ინფორმაციით, საქართველოდან შრომით ემიგრაციაში მილიონზე მეტი ადამიანია წასული, რომელთა უმეტესობა 25-დან 50 წლამდე ასაკის ადამიანები არიან. საქართველოს მოქალაქეთა შრომით ემიგრაციაში წასვლა 90-იანი წლებიდან დაიწყო. ქვეყნის დატოვების ძირითადი მიზეზები უმუშევრობა და ეკონომიკური პრობლემები იყო. ემიგრაციის მორე ტალღა 2000-იანი წლების დასაწყისს მოჰყვა. იმის მიუხედავად, რომ რთულია ემიგრანტთა შესახებ ოფიციალური სტატისტიკის შეგროვება, რომელი ქვეყნებისკენ არის მიმართული შრომითი ემიგრაციის ნაკადები, არსებული ბოლო მონაცემებით, საქართველოს ყველაზე მეტი მოქალაქე სამუშაოდ თურქეთში, საბერძნეთში, რუსეთშია წასული. ბოლო ათი წლის განმავლობაში ამ ქვეყნებს ევროპის ქვეყნებიც დაემატა, ევროპასთან ვიზალიბერალიზაციის ამოქმედების შემდეგ იტალიაში, გერმანიაში, ესპანეთში, საფრანგეთში სამუშაოსა თუ თავშესაფრის მაძიებელთა რიცხვი თითქმის სამჯერ არის გაზრდილი.

ქართველების მძიმე გზა უცხოეთში, თავშესაფრის ძიება და სადეპორტაციო ციხეში გატარებული დღეები – „პრაიმტაიმი“ უცხოეთში სამუშაოდ წასული ქართველების ისტორიებს მოგიყვებათ.

ლიგია მუშკუდიანი:

– საქართველოდან მაშინ წავედი, როდესაც აქ დიდი გაჭირვება იყო. 20 წელია, რაც ემიგრაციაში ვარ, ათენში ვცხოვრობ. იმის მიუხედავად, რომ ვაკეთებ საქმეს, რაც არ არის ჩემი მოწოდება, ვალაგებ სახლებს და საკმაოდ მძიმე შრომა მიწევს, მიყვარს ეს ქალაქიც და ეს ქვეყანაც, რომლებმაც ჩემი ოჯახი, დედა და შვილი შიმშილს გადაარჩინა. პროფესიით რეჟისორი ვარ, ჟურნალისტიც, თეატრალური ინსტიტუტი მაქვს დამთავრებული, წლების განმავლობაში რუსთავის კულტურის სახლის სამხატვრო ხელმძღვანელად ვმუშაობდი, საინტერესო ცხოვრება მქონდა, მიყვარდა ჩემი პროფესია, რუსთავში ვაწყობდით კარგ კულტურულ ღონისძიებებს, მაგრამ შემდეგ დადგა მძიმე 90-იანი წლები, როდესაც ცხოვრება ძალიან გაჭირდა. არ იყო შუქი, გაზი, წყალი, თითქმის უხელფასოდ გვიწევდა მუშაობა მეც და ჩემს კოლეგებსაც. ოთხმა მეგობარმა მივიღეთ გადაწყვეტილება, საბერძნეთში წამოვსულიყავით სამუშაოდ. წამოვედით თითქმის ბრმად. მაშინ ადამიანთა უმეტესობა ასე წავიდა ემიგრაციაში. არ ვიცოდით, რას გვიმზადებდა ცხოვრება უცხო ქვეყანაში.

– რა არის ყველაზე რთული ემიგრანტული ცხოვრების დასაწყისში?

– გადაწყვეტილების მიღება, დატოვო ძვირფასი ადამიანები და წახვიდე შენი ქვეყნიდან. მე მყავდა დედა, რომლის დატოვებაც ყველაზე მეტად გამიჭირდა. დედა 33 წელი მუშაობდა რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში, პარალელურად მუშაობდა ამწე კრანზე, რომელიც მაღალსართულიან სახლებს აშენებდა – ახალი რუსთავი დედაჩემის აშენებულია. ამ სამსახურში კაცებს უჭირდათ, მაგრამ დედა უძლებდა. ჩემი მშობლები დაშორებულები იყვნენ და მას მარტოს უწევდა შვილების გაზრდა. 90-იან წლებში ისე გაგვიჭირდა, პურის ფული არ გვქონდა. ერთ დღეს, დედამ მოიხსნა ნიშნობის ბეჭედი, წითელ ხიდზე რომ წასულიყო და პური ჩამოეტანა. მაშინ გადავწყვიტე, ემიგრაციაში წამოვსულიყავი. სწორედ იმ პერიოდში გაიხსნა საბერძნეთის საზღვარი. ვიზა, საბუთები მოსკოვში გავაკეთეთ, რა თქმა უნდა, ამისთვის ვალი ავიღეთ. როდესაც საბერძნეთში ჩამოვედი, ძალიან მალე მომიწია უკან, საქართველოში დაბრუნება, რადგან მაშინ სამთვიანი ვიზების პერიოდი იყო, მისი დარღვევა მკაცრად კონტროლდებოდა. ამის გამო პოლიციასთან პრობლემებიც კი შემექმნა, ათენში დამაკავეს, მაგრამ სასამართლომდე საქმე არ მისულა, ისე დაგვატოვებინეს ქალაქი. იმის შემდეგ ბევრი წელი გავიდა, მაგრამ დღემდე მახსოვს ის ემოცია, რაც დაპატიმრების შიშს უკავშირდება. მე კიდევ უფრო მარტივად გადავრჩი, მაგრამ რამდენიმე ჩემი მეგობარი დღეების განმავლობაში იყო დაპატიმრებული და მათგან ვიცი, რა მძიმეა ციხეში მოხვედრა. ადამიანებს ამის გამო თავის მოკვლაც კი უცდიათ. ამის შესახებ ბევრი ისტორია არსებობს. შენს ქვეყანაში შესაძლოა, გქონოდა ნორმალური სამსახური, ჩამოდიოდი აქ, დამლაგებლად, მოხუცის მომვლელად და სავიზო რეჟიმის დარღვევისთვის მოხვდებოდი სადეპორტაციო ციხეში, რაც არის უზარმაზარი სტრესი ასეთი ადამიანისთვის. გამიგია, რომ სხვა ქვეყნებში უფრო მძიმეა სადეპორტაციო ციხეში მოხვედრა, იმის მიუხედავად, რომ საბერძნეთში სამართალდამცველები არ არიან უხეშები, ციხე ციხეა, საკანში ისეთ ვინმესთან ერთად მოხვდები, მკვლელთან, ნარკომანთან, თუ სუსტი ფსიქიკა გაქვს, შეიძლება ვერ გაუძლო. 90-იან წლებში საბერძნეთში საბერძნეთში მოხვედრა ხალხს სიცოცხლის ფასად უჯდებოდა. აქ მუშაობდა რამდენიმე ჯგუფი, რომელთაც ჩვენი ემიგრანტები გადმოჰყავდათ მაკედონიიდან და ბულგარეთიდან, ძალიან ბევრი ქართველი ემიგრანტი დაიღუპა გზაში, მთებში იყინებოდნენ. ავტობუსებში, ტვირთში და სკამების ქვეშ მალავდნენ ადამიანებს, ზამთარში მდინარეებით გადმოჰყავდათ ემიგრანტები, პატარა გასაბერი ნავებით, ერთი შეხედვით პატარა მდინარეში, უცებ წყალი ისეთ დონემდე ადიოდა, ვინც ცურვა არ იცოდა, მისთვის ეს გზა სიკვდილის გზა იყო. იმ პერიოდში, ვინც შეძლო საბერძნეთის ემიგრაციაში მოხვედრა, ეს იყო საუკეთესო ნაკადი საქართველოდან – ექიმები, მასწავლებლები, მეცნიერები. ადამიანები, ვინც ინტელექტუალური შრომით ვეღარ შეძლო თავის გატანა. ქალებს უფრო გაგვიმართლა, საბერძნეთში ქალებისთვის სამუშაო მეტი იყო, მამაკაცებს მშენებლობებზე მძიმე ფიზიკური შრომა უწევთ, რომ თავი გაიტანონ. სამწუხაროდ, ბევრმა ახალგაზრდა ვაჟმა ვერ გაუძლო ასეთ შრომას, ნარკოტიკებმა აქ ბევრი ქართველი ახალგაზრდა დაღუპა.

– რა გზას გადიან სამუშაოს საძიებლად ჩამოსული საქართველოს მოქალაქეები საბერძნეთში?

– ეს ძალიან მძიმე გზაა. თუ საკუთარ თავზე არ გაქვს გამოცდილი, შორიდან ამის წარმოდგენა რთულია. როდესაც ემიგრანტები ვიწყებთ საუბარს ჩვენს მძიმე ყოფაზე და საქართველოში დარჩენილებისგან მესმის, თქვენ რა გიჭირთ, შემოსავალი გაქვთ, ოჯახებს ინახავთ, ისინი ვერც კი წარმოიდგენენ, რის ფასად გვიჯდება ეს ყველაფერი. მე მშვიდად ვარ იმის გამო, რომ ჩემს დედასა და შვილს, რომლებიც საქართველოში ცხოვრობენ, არ შიათ და არ სწყურიათ, და მათ გვერდით ცხოვრობს უამრავი ოჯახი, ვინც არ იცის, შვილებს პური როგორ აჭამოს, მაგრამ მედალს მეორე მხარე აქვს. თქვენ რომ იცოდეთ, აქ, საბერძნეთში, ორშაბათიდან შაბათის ჩათვლით ახალგაზრდა ქალები როგორი მძიმე შრომით ვშრომობთ, რომ საქართველოში ჩვენი ოჯახის წევრები შევინახოთ, აღარ გაგიკვირდებათ, რა ტკივილზე ვსაუბრობთ, როდესაც ემიგრანტების მძიმე ყოფას ვახსენებთ. მთელი კვირა რომ ჩაკეტილი იქნები სახლში, უცხო ადამიანთან და მხოლოდ საოჯახო საქმეს აკეთებ, შენს თავს არ ეკუთვნი, იცი, რომ ტყვე ხარ. დროდადრო ამას ეჩვევი, მაგრამ ბოლომდე შეჩვევა წარმოუდგენელია, ღამეების გათენების, სიმძიმეების აწევის გამო, საბერძნეთში დასაქმებული ქართველი ქალებიდან ყოველ მეორე ქალს ორგანიზმი დანგრეული გვაქვს. მე პირადად მაწუხებს დისკოზი, სქოლიოზი, მაქვს ხერხემლის პრობლემები. ამას წინათ ერთმა მეგობარმა, რომელიც ამერიკაში მუშაობს, მითხრა: თითოეულ კაპიკს ისეთი სიმწრით ვშოულობ, მიკვირს, საბერძნეთიდან ჩამოსული, როგორ ახერხებდი ხოლმე მეგობრებისთვის საჩუქრების ჩამოტანას და ჩვენს გახარებასო. მართლაც ასეა. 15 წლის წინათ უფრო ახალგაზრდა ვიყავი და ჯანმრთელობას ნაკლებ ყურადღებას ვაქცევდი, ახლა უკვე ვგრძნობ, რა მძიმე ჯანმრთელობის პრობლემები მოჰყვება ასეთ შრომას. მე საბერძნეთში ყოფნის დროს დავოჯახდი, შვილი აქ მეყოლა. ორსულად რომ დავრჩი, ვმალავდი, მეშინოდა, რომ სამსახურიდან გამათავისუფლებდნენ. ძალიან გამხდარი ვიყავი და ორსულობა არ მეტყობოდა. 36 წლის ასაკში ქალისთვის, რომელსაც მძიმე სამუშაო აქვს, ორსულობა იოლი არ არის. იმ დროს ძალიან დიდ ოჯახში ვმუშაობდი, მილიონერები იყვნენ, ბავშვების მომვლელად ამიყვანეს. ორ პატარა ბავშვს ვზრდიდი. ჩემთან ერთად იმ ოჯახში ფილიპინელები მუშაობდნენ, სულ საათზე იყურებოდნენ, რომ დროზე დაემთავრებინათ სამუშაო და წასულიყვნენ. ქართველებმა სხვანაირად ვიცით მუშაობა, იმიტომ არის, რომ საბერძნეთში ქართველები ძალიან უყვართ. რვა თვის ორსულს ორი ბავშვი ხელში აყვანილი დამყავდა, სამსართულიანი სახლი ჰქონდათ, ყოველ წუთს პირველიდან მესამე სართულზე ასვლა-ჩასვლა მიწევდა, რაც ძალიან მიჭირდა, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა და ვუძლებდი. შემდეგ საბერძნეთში დედა ჩამოვიყვანე, რომ ბავშვის გაზრდაში დამხმარებოდა. დღემდე ვბრაზდები, როდესაც ემიგრანტები ახლობლებს დაჰპირდებიან ხოლმე, შენ აქამდე ჩამოდი, მე დაგხვდები და დაგეხმარებიო. ეს უპასუხისმგებლო დამოკიდებულებაა. წლების წინათ პატარა ბინა მქონდა დაქირავებული, თავშესაფრისა და სარჩოს გარეშე დარჩენილი უამრავი ქართველი მომყავდა სახლში. მე, დედას და ბავშვს სამზარეულოში გვძინებია, რომ ქუჩიდან მოყვანილი ადამიანისთვის ღამე გაგვეთენებინა, ამაში მთელი ათენი დამემოწმება. ემიგრანტები, ვინც ოჯახებში მუშაობენ, მთელი კვირის განმავლობაში გარეთ ვერ გამოდიან, ჩათვალეთ, რომ ციხეში არიან, შეიძლება, შენი ძალიან, ძალიან ახლობელიც ჩამოვიდეს საქართველოდან, მაგრამ გარეთ ვერ გახვიდე და ვერ დახვდე. მე მინახავს უამრავი, ქუჩაში დარჩენილი ქართველი, ულუკმაპუროდ, უსახლკაროდ, ადრე ამას მასიური სახე ჰქონდა, ახლა საბერძნეთში უკვე იმდენი ვართ საქართველოდან ჩამოსულები, ასე აღარ ხდება. შენს ქვეყანაში მშიერი რომ დარჩე, დახმარების ხელს ვიღაც აუცილებლად გამოგიწვდის, უცხო ქვეყანაში რა უნდა ქნა, საბერძნეთში ქუჩაში წყალს ვერ დალევ, უნდა იყიდო. აქ ერთი დღე ვერ იქნები უმუშევარი.

– რა არის ყველაზე მძიმე ემიგრანტულ ცხოვრებაში?

– ადამიანები, ვისაც საბუთი არ აქვთ, ვერ ჩამოდიან საქართველოში ისეთ მძიმე დღეებშიც კი, როგორიც შეიძლება იყოს შვილის, მშობლების, ოჯახის წევრების გარდაცვალება. ეს არის საშინელება. ვიცი შემთხვევები, როდესაც სკაიპით ესწრებიან მშობლების პანაშვიდებს, ვერ ჩადიან შვილის დაკრძალვაზე, მეორე შვილის მომავლის გამო. ფიქრობენ, გარდაცვლილს ვერაფერს ვეღარ უშველიან და მეორე შვილის, შვილიშვილების სარჩოც არ დაკარგონ. ხვდებით, ეს რა წარმოუდგენელი, საშინელი ემოციაა, შვილმკვდარი დედა რომ ამბობს, რომ ჩავიდე საქართველოში, შვილს კი დავიტირებ, მაგრამ უკან ვეღარ ჩამოვალ და შვილიშვილები დამრჩებიან მშივრები. ჩვენთან საშინელი ტრაგედია დატრიალდა, ერთმა ქალბატონმა, ახალ წელს შვილი ჩამოიყვანა საბერძნეთში, ახალგაზრდა ბიჭი იყო, მოიწამლა და დაიღუპა. დედამ თვითონ ჩაასვენა გარდაცვლილი შვილი საქართველოში. ქუთაისელი გოგო მუშაობდა აქ ერთ-ერთ ოჯახში, ერთ დღეს გარეთ გამოსულს სახლის კარი დაეკეტა, იფიქრა, საყვედური არ მითხრანო, აივნიდან გადადიოდა დაკეტილ სახლში, მესამე სართულიდან ჩამოვარდა და 22 წლის გოგო საბოლოოდ დაინვალიდდა. კახეთიდან ჩამოსული მამა და მისი ორი შვილი მუშაობდნენ ერთ-ერთ ოჯახში. ზაფხულის პერიოდი იყო, ერთ-ერთი გოგონა აუზში ცურავდა, არ ვიცი, რა მოხდა, როგორც მერე თქვეს, წყალში დენმა გაიარა, როდესაც მამამ და დამ დაინახეს, რომ გოგონა იხრჩობოდა, ისინიც გადახტნენ აუზში მის დასახმარებლად და სამივე ერთად დაიღუპა. შარშან მოხდა კიდევ ერთი ტრაგედია. ახალგაზრდა გოგონა ცხოვრობდა ათენში ორ მცირეწლოვან შვილთან ერთად. მისი მეუღლე დაკავებული იყო, საბუთის არქონის გამო. გოგონამ ერთ ჩვეულებრივ დღეს ჯერ ერთ შვილს აჭამა, მერე მეორეს მიუტრიალდა და უფროს ბავშვზე ყურადღება მოადუნა. რამდენიმე წუთში ბავშვი გაქრა, ვერ იპოვა სახლში, როგორც მერე გაირკვა, 3 წლის ბავშვი ტუალეტის ფანჯრიდან გადამძვრალიყო და მესამე სართულიდან გადავარდა, გარდაცვლილი იპოვეს. ასეთი ტრაგედიები აქ ხშირად ხდება, რის გამოც ჩვენი ისედაც მძიმე ცხოვრება, ქართველების ასეთი ტრაგედიებით, უფრო მძიმდება.

მადონა ვასაძე:

– 5 წელია, რაც ისრაელში ვმუშაობ. აქ ძალიან მძიმე პირობებში გვიწევს მუშაობა, ეს არის მონური შრომა, რომლის წარმოდგენა შორიდან ძნელია. ისრაელში ასეთი შრომის გარეშე ფულს ვერ იშოვი. როდესაც პირველად ვცადე ისრაელში ჩამოსვლა, საზღვარზევე დამაკავეს. ერთი კვირა გავატარე სადეპორტაციო ციხეში. ისეთი კოშმარი გადავიტანე, ახლაც კი მესიზმრება ხოლმე ის დღეები. ღამით კოშმარები მაწუხებს. დაკავებულებს მონებივით გვექცეოდნენ, ცინიკურად, ჰაერზე 15 წუთით გამოვყავდით. პურს შემოგვაწვდიდნენ და გვტოვებდნენ. გაურკვეველი ჯურის ხალხთან ერთად ვიყავი პატარა საკანში, შემზარავი განცდა მქონდა, არაფერი აღარ მინდოდა, არც ისრაელი, არც სამუშაო, ერთი სული მქონდა, საქართველოში ჩამოვსულიყავი. ისრაელში სასტიკი წესებია საზღვარზე. გამორიცხულია, მესაზღვრე მოატყუო, რომ მოსალოცად ან ახლობლების მოსანახულებლად მოდიხარ, რვა-ათი საათი დაგაყოვნებენ დაკითხვაზე. ისეთ ფსიქოლოგიურ ზეწოლას ახდენენ შენზე, თვითონ აღიარებ, რომ იქ სამუშაოდ მიდიხარ. როდესაც საქართველოში დამაბრუნეს დეპორტით, უკან წასვლაზე აღარ ვფიქრობდი, მაგრამ მერე დედა გამიხდა ავად. ოპერაცია უნდა გაგვეკეთებინა. ფული არ მქონდა, იძულებული გავხდი, მეორედ მეცადა ბედი. რომ მახსენდებოდა, რა გზა გავიარე, საშინელი შიშები მიპყრობდა. მეორედ გამიმართლა, შეცვლილი საბუთებით შევძელი საზღვრის გადმოკვეთა. იმის მიუხედავად, რომ უკვე აქ ვარ და ვმუშაობ, აქ იმდენად მკაცრი სისტემაა, სამართალდამცველების შიში არასდროს არ გტოვებს. ჩვენ ქუჩაში თავისუფლად კი ვერ დავდივართ. უკვე ენაც ვიცი, ამათი წეს-ჩვეულებებიც, მაგრამ მაქსიმალურად ვცდილობ, აქაურ სამართალდამცველებს მოვერიდო. გზაში თუ პოლიციელი შემხვდა, გავფაციცდები ხოლმე, ვფიქრობ, ვუყურებ. აბა, გამცდა თუ არ გამცდა, ეჭვით ხომ არ შემომხედა, თუ რაიმე საეჭვო შეგნიშნა და საბუთი ვერ წარუდგინე, გსვამს მანქანაში და მიყავხარ ციხეში. ეს დიდ სტრესთან არის დაკავშირებული, ამის შიშით ნევროზი დამემართა. ამით ისე იღლები, რომ ბრმად ენდობი ბედს და იწყებ ფიქრს, რაც იქნება იქნება.

– რამდენად ხშირია ისრაელიდან საქართველოს მოქალაქეების დეპორტაციის ფაქტები?

– დროდადრო არის ხოლმე ასეთი რეიდები, ახლახან იყო რამდენიმე შემთხვევა, როდესაც ერთ-ერთ სახლში შევიდნენ, შვიდი ქართველი აიყვანეს და დაადეპორტეს. ალბათ, ჰქონდათ ინფორმაცია, რომ იმ სახლში ქართველები ცხოვრობდნენ. თუ ქუჩაში პოლიციელმა საბუთი მოგთხოვა, შენი საქმე წასულია. ზუსტად იცი, თავს ვერ დაიძვრენ. უკვე იმაზე იწყებ ფიქრს, რაც შეიძლება მალე გამოგიშვან საქართველოში და რაც შეიძლება ცოტა დრო დაგაყოვნონ სადეპორტაციო ციხეში. თვითონ ჩვენი დამსაქმებლები გვაფრთხილებენ, ცდილობენ, რომ ზედმეტად არ მოვხვდეთ ვინმეს ყურადღების ცენტრში, არალეგალების დასაქმებისთვის ფინანსური სანქციები აქვთ და თვითონაც ფრთხილად არიან. მათთან შრომა იოლი არ არის. რამდენჯერმე დამჭირდა სამედიცინო დახმარება, სიმძიმეების აწევის გამო ხერხემალი დამიზიანდა. ექიმთანაც თავისუფლად ვერ წახვალ, თუმცა როცა აქ ცხოვრობ, უკვე იცი სანდო ექიმები, ვინც ემიგრანტებთან მუშაობენ, როცა მათი დახმარება გჭირდება. სიტყვებით ძნელია ჩვენი მდგომარეობის გადმოცემა, ეს არის ტყვეობა, რომელიც თვეში ათას ხუთას დოლარად გვაქვს შეფასებული.

იურისტი ირმა ცირამუა წლებია ვენაში ცხოვრობს და ევროპაში ემიგრანტების უფლებების დაცვის კუთხით მუშაობს. ის ორგანიზაცია „ფრონტექსის“ დამკვირვებელი, ადამიანის უფლებების დაცვის იურიდიული განყოფილების უფროსია. თითქმის 18 წელია, ირმას მჭიდრო საქმიანი კავშირი აქვს საქართველოდან ჩამოსულ ემიგრანტებთან, დაწყებული თავშესაფრის ძიებიდან დეპორტაციამდე, რასაც ორგანიზაცია „ფრონტექსის“ ფორმატში უწევს მონიტორინგს. როგორც ირმა ამბობს, მისი პრაქტიკიდან გამომდინარე, სამუშაოს მაძიებლების უმეტესობისთვის, ადრე თუ გვიან, ფინალი ერთია, ეს არის დეპორტი – ქვეყნის ნებით თუ ძალით დატოვება.

ირმა ცირამუა:

– ჩვენს ორგანიზაციას პირდაპირი კავშირი აქვს ევროპაში არალეგალ ემიგრანტებთან. ჩვენ ყველა პროცედურაში ვმონაწილეობთ, რისი გავლაც უწევთ აქ ჩამოსულებს. წლებია ამ სფეროში ვმუშაობ, სერტიფიცირებული, საერთაშორისო დამკვირვებელი ვარ და ზუსტად ვიცი, რამდენად რთულ მდგომარეობაში არიან ის ადამიანები, ვინც აქ სამუშაოს საძებნელად ჩამოდიან. ბოლო წლებში ქართველებისთვის ყველაზე მოთხოვნად ქვეყნებად ითვლება გერმანია, ავსტრია, შვეიცარია, სკანდინავიის ქვეყნები, შვედეთი, ძალიან გაიზარდა ემიგრაცია საფრანგეთშიც, ძირითადად ამ ქვეყნებისკენ არის მიმართული ემიგრაციის დიდი ტალღა, უპირველესად, სოციალური დახმარებებისა და ბენეფიტების გამო, რაც არსებობს ამ ქვეყნებში. უნგრეთში, ბულგარეთში, რუმინეთში ემიგრანტების ნაკადი არ არის ასე დიდი, ამ ქვეყნებს თავისი პრობლემები აქვს, რისი მიღებაც შეუძლია თავშესაფრის მაძიებელს გერმანიაში, უნგრეთში და რუმინეთში იგივეს ვერ მიიღებს, მათ ურჩევიათ, 5 ევროთი მეტი მიიღონ ავსტრიაში, ვიდრე წავიდნენ ბულგარეთში.

– დღეს ძირითადად ვინ არის ევროპაში თავშესაფრის მაძიებელი?

– წლევანდელი, აგვისტოს თვის მონაცემებით, ჩვენ ვართ იმ ქვეყნების ხუთეულში, საიდანაც ევროპაში ყველაზე მეტი თავშესაფრის მაძიებელი ჩამოდის. ამ ტოპხუთეულში სირიის, ავღანეთის, პაკისტანის შემდეგ ვართ. მოსახლეობის რაოდენობიდან გამომდინარე, დათვლილი პროცენტული მაჩვენებლით, ეს დიდი რიცხვია. სამწუხაროდ, ბოლო პერიოდში ძალიან გაიზარდა ოჯახების რაოდენობა. გერმანიაში, საფრანგეთში, ავსტრიაში საქართველოდან უკვე ჩამოდიან ოჯახები – ცოლ-ქმარი 2-3 შვილით. ადრე უფრო ცალკეული ადამიანების ჩამოსვლა ჭარბობდა. მათ შორის სამუშაოს მაძიებლებიც იყვნენ და სამწუხაროდ, ისეთებიც, ვინც ევროპაში კრიმინალური საქმიანობის მიზნებით შემოდიოდნენ. ვიზალიბერალიზაციის ამოქმედების შემდეგ ეს ტენდენცია შეცვლილია. მოდიან ოჯახები ინვალიდი შვილებით, სიმსივნით დაავადებული ბავშვებით, რაზეც ძალიან შემტკივა გული. მათ რეალურად აქვთ ჯანმრთელობის მძიმე პრობლემები და ესაჭიროებათ სამედიცინო დახმარება. იმის მიუხედავად, რომ საქართველოში ჯანდაცვის ბევრი კარგი პროექტი მოქმედებს. სამწუხაროდ, ისეთი შემთხვევაც ბევრია, როდესაც ავადმყოფებს მანდ სხვა დიაგნოზები აქვთ დასმული და რეალურად სხვა დაავადებები აქვთ და სხვა სახის დახმარება სჭირდებათ. გერმანიასა და ავსტრიას წლებია საქართველო უსაფრთხო ქვეყნების რიცხვში ჰყავთ შეყვანილი, აქ არსებობს ინფორმაცია, რომ საქართველოში უკვე სხვა დონეზეა ჯანდაცვა, კარგად მუშაობს სამართალდამცავი უწყება და სხვა სტრუქტურები, ძალიან სამწუხაროა, რომ ასეთი ინფორმაციების ფონზე აქ შემოდის ადამიანების დიდი ტალღა მოტივით, რომ საქართველოში ვერ უმკურნალეს, ან მათთვის ჯანდაცვის ესა თუ ის პროექტი ხელმიუწვდომელი იყო, ეს ბევრ კითხვის ნიშანს ბადებს.

– ძირითადად რა მოტივით ითხოვენ ჩვენი მოქალაქეები თავშესაფარს და რა შემთხვევებში იღებენ თანხმობას?

– ყველაზე ხშირად დადებითად კმაყოფილდება მოთხოვნები, რომლებიც დაკავშირებულია ოჯახის წევრის მძიმე ავადმყოფობასთან. როდესაც აუცილებელია მკურნალობის ჩატარება. ეს ადამიანები იღებენ ე.წ. „პარაგრაფს“, რომლის არსებობის შემთხვევაშიც დეპორტაციას არ ექვემდებარები. თუ ეს პერიოდი გაგრძელდა 3-4 წელი და ამ პერიოდში მოასწარი ინტეგრირება, ისწავლე ენა, მხოლოდ სახელმწიფოს ხარჯზე არ გიწევდა ყოფნა, გიჩნდება დარჩენის დიდი შანსი. პოლიტიკური, რელიგიური ან სექსუალური უმცირესობების წარმომადგენლობა ნაკლებად დამაჯერებელი არგუმენტებია. ამ უკანასკნელი არგუმენტებით იშვიათად, რომ ვინმემ ისარგებლოს. ევროპაში უკვე ეცინებათ თემაზე, რომელიც ყველა არჩევნების დროს აქტიურდება, როდესაც აქ ჩამოსული თავშესაფრის მაძიებლები ამბობენ, რომ პოლიტიკური ორიენტაციის გამო დატოვეს საქართველო. მათთვის დამაჯერებელი არ არის ეს არგუმენტები, რომ რომელიღაც პარტიის წევრი იყავი, ან არჩევნებზე ხმის მიცემას გაძალებდნენ. ამ ადამიანებს ერთი და იგივე ისტორიები აქვთ, „კოპი ფეისტით“ ჰყვებიან ერთსა და იმავე ისტორიას თავიანთ ინტერვიუებში. აქ ჩამოდიან ადამიანები, ვისაც საერთოდ არ აქვთ ინფორმაციები, ჩამოდიან ბრმად, ისე, რომ წარმოდგენა არ აქვთ, რისი გავლა მოუწევთ. მე სულ ვაფრთხილებ, ვისთანაც ხმა მიმიწვდება – თუ თქვენი მეგობარი ავსტრიის პარლამენტთან გადაღებულ ფოტოს ატვირთავს სოციალურ ქსელში, ეს ბევრს არ ნიშნავს. ის შესაძლოა, ცხოვრობდეს 15 კვადრატულ ფართ ოთახში პაკისტანელ და ავღანელ ლტოლვილებთან ერთად და ერთი ფოტოთი ნუ მოტყუვდებით. მისი ნათქვამის გამო, ჩამოდი, აქ მაგარი ცხოვრებაა, ნუ მიიღებთ გადაწყვეტილებას, წამოხვიდეთ ევროპაში. დიდი ალბათობით, ამ ადამიანს ვერ ნახავთ, რადგან ის არ მიგიყვანთ იქ, სადაც თავად ცხოვრობს. სწორედ ამ დაპირებების გამო ხდება, რომ უამრავი ადამიანი ღამეს ქუჩაში ათენებს. ნუ მიენდობით ცარიელ დაპირებებს, ლამაზ ხედებში გადაღებულ ფოტოებს, ნუ იფიქრებთ, რომ, თუ თქვენი ნაცნობი კარგად მოეწყო, მოდი, მეც ვცდი ბედს. თავშესაფრის მაძიებლებს მძიმე პროცედურების გავლა უწევთ, დეპორტაციისგან არავინ არ არის დაცული. ძალიან მძიმე თემას მინდა შევეხო, ბევრისგან გამიგია, რომ ევროპაში შვილის ავადმყოფობის გამოა ჩამოსული, მაგრამ მათი ქმედებების შემყურეს, სხვა აზრი მიჩნდება. დედა-მამა, რომელიც შვილის გამო ჩამოდის, ავადმყოფ შვილს ან ინვალიდის სკამში მჯდომ ბავშვს სადღაც, უცნობ ადამიანებთან არ დატოვებს და არ წავა 12 საათის განმავლობაში სამუშაოდ. ასეთი ადამიანები დეპორტაციის დროს იწყებენ საუბარს, რომ მისი შვილი ავადაა, თუმცა ჩნდება გონივრული ეჭვი, რომ ასეთ სიტუაციებს ცუდად იყენებენ. ეს ძალიან დელიკატური თემაა, მიჭირს ამაზე საუბარი, თუმცა მინახავს ადამიანები, რომლებიც 5 ევროს გამო, ყველაფრისთვის მზად არიან. იცით, მათ რის ხარჯზე უწევთ აქ ცხოვრება? თავშესაფრის სისტემა ძალიან კარგად ვიცი, წლებია, ამ თემას ვკურირებ, ცოტა გასაკვირია, როგორ შეუძლიათ ადამიანებს, იცხოვრონ სხვადასხვა ერის წარმომადგენლებთან ერთად საერთო ოთახში და მერე იძახონ ბედნიერად, რომ ევროპაში არიან. ასეთი სიტუაცია აქ ძალიან ბევრია. როდესაც მოდიხარ ოჯახით, სამი შვილით და არ იცი, რა მდგომარეობაში შეიძლება აღმოჩნდე, ეს ძალიან დიდი უპასუხისმგებლობაა. არც ერთ ჩემს ნათესავს არ ვურჩევ თავშესაფარში ცხოვრებას. მე ვიცი, რა სიტუაციაა აქ. გაჭირვებული ადამიანი, რომელიც გამოკეტილია თავშესაფარში სხვადასხვა ეროვნების, აფრიკელ, პაკისტანელ, ავღანელ დევნილებთან ერთად და მხოლოდ 2 საათით შეუძლია გარეთ გასვლა, ისიც, თუ ექიმთან არის მისასვლელი, თორემ მათ მუშაობის უფლება არ აქვთ. ეს ხომ მის ფსიქიკაზე საშინლად მოქმედებს. საერთო ტუალეტი, საერთო აბაზანა, საერთო საჭმელი – ეს თქვენთვის ძნელი წარმოსადგენია. მე ვმუშაობდი თავშესაფარში, გარეთ რომ გამოვდიოდი, უბედნიერესი ვიყავი, იქ კი სუნთქვაც მიჭირდა, თავშესაფრებში მხოლოდ ოჯახებს აძლევენ პატარა ფართს. იმის გამო, რომ უფასო ტუალეტის ქაღალდი და საჭმელი გქონდეს, ჯიბის ფული კვირაში 20 ან 40 ევრო, არ ვიცი, რად უნდა გიღირდეს. პოზიტივის მიღება, როდესაც ქვეყანა გაძლევს თავშესაფარს, მარტივად არ ხდება. ფაქტობრივად, გზის ინტერვიუდან გეუბნებიან, რა გელის მომავალში, არავინ არაფერს გპირდება. ფორმალური პროცედურები შეიძლება წლები გაგრძელდეს. ასეთ დროს ბევრი პრობლემის წინაშე დგები. ამ ადამიანებმა არ იციან, რა არის თავშესაფარი, გადააგდებენ პასპორტს და ჰგონიათ, რომ ახალი ცხოვრება იწყება, ისეთებიც მინახავს, რომ უთქვამთ, აღარ მინდა აქ, დამანებეთ თავი, წავალ საქართველოშიო. ადამიანები იფუჭებენ პასპორტებს და მერე თვეები ცხოვრობენ სოფლებში, გადაწყვეტილების მიღებამდე, ლტოლვილებისთვის განკუთვნილ სახლებსა და პატარა სასტუმროებში, სადაც ავტობუსი თვეში ერთხელ მიდის, მწირი დახმარების იმედად, მაგრამ მაინც ფიქრობენ, რომ სიტუაცია შეიცვლება. ადამიანებს საჭმლისა და ჰიგიენის საშუალებებს რომ აძლევენ, ეს არ ნიშნავს თავშესაფრის მიცემას. სამწუხაროდ, ეს ჩვენს მოქალაქეებს არ ესმით.

– არსებული რეგულაციით, არსებობს საჯარიმო სანქცია, 3000 ევროს ოდენობით, საქართველოს იმ მოქალაქეებისთვის, ვინც უვიზო რეჟიმის წესებს დაარღვევს.

– მე ვფიქრობ, რომ ეს სიმბოლური ჯარიმაა და ეს მექანიზმი ვერ იმუშავებს. ადამიანს, რომელსაც უჭირს, სამი ათასი ევრო კი არა, სამასი ლარი არ აქვს, რომ თავი გაიტანოს და შვილს წამალი უყიდოს, დეპორტაციის შემდეგ ამ ფულს რითი გადაიხდის? მე არ მსმენია, ვინმეს ეს თანხა გადაეხადოს, ან მისი გადახდის შიში ჰქონდეს, მე ვაწარმოებ მონიტორინგს დეპორტაციის ფაქტებთან დაკავშირებით – როგორ მიმდინარეობს დეპორტაცია, ირღვევა თუ არა ადამიანების უფლებები და ასეთი შემთხვევა არ მქონია. ძალიან არის გამკაცრებული პოლიციის კონტროლი როგორც გერმანიაში, ისე ავსტრიაში და სხვა ქვეყნებშიც, ძალიან მკაცრი წესებია შვეიცარიაში, შვედეთში, უკვე შეცვლილია სიტუაცია საფრანგეთშიც, ზოგადად, საკმაოდ გაზრდილია დეპორტაციების რიცხვი ბოლო ორი წლის განმავლობაში. მე პირადად თვეში 3-ჯერ მაინც მიწევს საქართველოში ჩამოსვლა, თითო დეპორტზე 50-დან 100 ადამიანი მაინც ჩამოგვყავს, ავსტრიიდან ორ თვეში ერთხელ მაინც გვიწევს დეპორტაციის განხორციელება. ჩვენ ერთად მოვფრინავთ საქართველოში, საიდანაც მე მეორე დღეს მიწევს უკან დაბრუნება. ავსტრიაში ცოტა სხვა რეგულაციაა, მაგრამ, მაგალითად, გერმანიაში პირდაპირ ოჯახებში მიდის პოლიცია, იქიდან მიჰყავთ არალეგალები სპეციალურ ტერმინალში, სადაც აჩერებენ რამდენიმე საათი, იქ ჩვენი წარმომადგენლებისა და პოლიციის გარდა, ვერავინ შედის. საკმაოდ მძიმეა დეპორტაციის წესებიც. ბევრი წინააღმდეგობას უწევს პოლიციას, ხდება მათი გაბორკვა, ოღონდ ცალკე, რომ ეს არ მოხდეს ბავშვების, მცირეწლოვნების თვალწინ. ბევრი ვენებს იჭრის, ბრიტვას ყლაპავს, ფიქრობს, რომ საავადმყოფოში მოხვედრით ჩამორჩება თვითმფრინავს, დარჩება რამდენიმე საათით ან თავს დააღწევს საავადმყოფოდან. დეპორტაციის სამსახურს უკვე აქვს გამოცდილება ასეთი ინციდენტების თავიდან ასაცილებლად, ყველანაირად მომზადებულები არიან, ტერმინალში ყოველთვის არის ექიმი, სანიტრები, რომ ინციდენტები გამოირიცხოს და როგორც მისი, ისე ტერმინალში მყოფი სხვა ადამიანების უსაფრთხოება დაცული იყოს.

ავტორი: თამუნა დალაქიშვილი

www.primetime.ge




კომენტარები




მსგავსი სიახლეები:
  • "საქართველოში დაბრუნებულ ემიგრანტ ქალს სახლი გაყიდული, ქმარი კი დაოჯახებულ ...
  • ილო ბეროშვილი: საშინელი გასაანალიზებელი იყო, რომ ვარ მომხმარებელი...
  • "რუსთავი 2" კიდევ ერთმა ადამიანმა დატოვა! - ამჯერად უკვე ყველასთვის კარგა ...
  • "სკაიპით" ვნახე ჩემი შვილების გაბედნიერება და "სკაიპით" გავაცილე მეუღლე ...
  • არის თუ არა ქვეყანა მზათ საბერძნეთიდან ემიგრატების მისაღებათ?

  • ინფორმაცია
    ჯგუფ Гости-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.


     

    ფოტო განწყობისათვის
    27-12-2018, 19:35
    როგორ ითამაშა Secret Santa ქართველმა ბავშვმა - პაპუნას ორიგინალური გადაწყვეტა
    26-12-2018, 19:56
    ბონდო მძინარაშვილი: ფოტო კი არა, ფოტონოველაა...
    26-12-2018, 19:17
    აკა სინჯიკაშვილი: ჩემმა ფრანგმა სტუმარმა ინატრა - ნეტავ ასეთი განათება ჩვენთანაც იყოს ნიცაშიო...
    7-12-2018, 19:22
    ,,თვალის ჩაპაჭუნებაზე სამუშაო მაქვს აშკარად" -ალეკო ელისაშვილი
    3-12-2018, 19:43
    სალომე ზურაბიშვილი ახალგაზრდობაში შვილებთან ერთად - ოჯახური ფოტო
    3-12-2018, 19:39
    2018 წლის ზამთრის ერთ-ერთი მოთხოვნადი აქსესუარი წვერის მანათობელი ნათურაა
    9-11-2018, 20:48
    დარია სუხიშვილი მამიდას დედას ეძახის - როგორ ცხოვრობს და სად სწავლობს ილიკო სუხიშვილის უმშვენიერესი ქალიშვილი

    ვიდეო კოლაჟი
    29-01-2019, 15:43
    სალომე ზურაბიშვილი - პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაციით მანიპულირება უნდა დასრულდეს
    26-12-2018, 19:58
    "ემიგრანტებმა გაზაფხულამდე უნდა მიაღწიონ საქართველომდე, თქვენთან ერთად წამოვალ, არაფრის არ მეშინია" - სააკაშვილი ახალ მოძრაობას იწყებს
    26-12-2018, 12:33
    შემაძრწუნებელი ვიდეო: ცუნამი ინდონეზიური პოპ ბენდის კონცერტზე სცენას ანგრევს და მუსიკოსებს კლავს
    26-12-2018, 12:03
    აქცია ნიკა გვარამიას წინააღმდეგ – (ვიდეო)
    24-12-2018, 13:14
    როგორ ზრდიან ბავშვებს ჯიჰადისტებად (ვიდეო)
    20-12-2018, 19:44
    მიხეილ ცაგარელის რჩევა სპეციალურად ქართველი გოგონებისთის - როგორ გავთხოვდეთ 2019 წელს
    19-12-2018, 19:31
    დაკავებულია ქალი, რომელმაც ნაც.მოძრაობის აქციის დროს პოლიციის მანქანა დააზიანა

         
    News.Mcvane.Ge © 2013-2018 საავტორო უფლებები დაცულია